Urzędowa cyfryzacja rozbroi nas z elegancką nonszalancją
Świat szczyci się sztuczną inteligencją, kwantowymi komputerami i zaawansowanymi algorytmami wywiadowczymi, Polska postanowiła pójść krok dalej. Po co inne kraja mają szpiegów wysyłać w pole, po co satelity i operacje pod przykrywką, skoro można po prostu… wrzucić faktury całej gospodarki do jednego wielkiego, państwowego worka cyfrowego i pozwolić, by bazy danych bez żadnego wysiłku oddały dane na tacy? Przed nami roztacza się wizja nowoczesnego państwa, w którym Krajowy System e-Faktur (KSeF) ma szansę stać się najskuteczniejszym narzędziem transparentności – zwłaszcza tam, gdzie transparentność oznacza ból głowy dowódców wojskowych.
Transparentność aż do bólu
Analitycy wywiadu siedzą znużeni, popijając zimną kawę. Próbują odkodować zdjęcia satelitarne, wysyłają agentów pod płot fabryki w Skarżysku-Kamiennej, próbują liczyć ciężarówki wyjeżdżające z bazy. Nagle ktoś wpada do pokoju z krzykiem: „Panowie, już nie trzeba! Polacy wdrożyli KSeF!”.
Czysta poezja strategicznej szczerości. Przez dziesięciolecia mocarstwa wydawały miliardy na satelity szpiegowskie, podwójnych agentów i cyberataki, żeby dowiedzieć się, czy fabryka rakiet zwiększyła produkcję o dwadzieścia, czy trzydzieści procent. A wystarczyło poczekać, aż urzędnik w Warszawie uzna, że każda śrubka do wyrzutni rakietowej musi być skrupulatnie zaraportowana w centralnej bazie danych z dokładnością co do sztuki i co do grosza.
Genialne w swojej prostocie. Po co utajniać łańcuch dostaw, po co chronić informacje o wąskich gardłach przemysłu zbrojeniowego, skoro można dać zagranicznym konkurentom i sojusznikom gotowy arkusz kalkulacyjny? Francuski przemysł zbrojeniowy z pewnością ociera łzy wzruszenia, patrząc na to, jak rzetelnie polskie państwo dba o to, by nikt na europejskim rynku nie miał kompleksów cenowych. Izraelscy producenci rakiet mogą zaoszczędzić miliony na badaniach rynku – wystarczy poprosić kogoś z uprawnieniami do przeglądania KSefu o zestawienie faktur na materiały i sprzęt wojskowy.
W imię czego to robimy? W imię świętego spokoju biurokracji i cyfrowego porządku, w którym każdy obywatel, przedsiębiorca i – jak się okazuje w publicystycznych wizjach – zagraniczny attaché wojskowy ma dostęp do danych gospodarczych. Nic tak nie buduje pozycji silnego państwa na międzynarodowej areszcie, jak pełna otwartość księgowa w dziedzinie, w której dyskrecja bywa różnicą między przetrwaniem a katastrofą.
W imię modernizacji i uszczelniania podatków zdołaliśmy zepsuć to, co przez lata było strzeżoną tajemnicą przemysłową, możemy z dumą ogłosić sukces: nasza gospodarka jest tak przejrzysta, że widać przez nią dno.
(foto: AI)