Kişiye aşamalar gelir, bu aşamalar hem iyi hem kötü görünür ama aslında hepsi iyidir.
Bu aşamalar insanı ilerletir ve bu kişinin ilerlemesi iki aşamada olur:
1- Ya uzun, ızdırap dolu bir yoldan başımıza bazı olayların gelmesini bekler ve deneyim ede ede olgunlaşırız. (Çoğumuz böyle yaşar.)
2- Ya da biz kendimizi hızlandırır ve olayların gelişini karşılarız.
Bir uyanmak var bir de uyandırılmak.
Sen kendin uyansan olmaz mı?
Bu sebeple eninde sonunda gerçekleşecek olan "komşunu en az kendin kadar sev" durumunu hem bireysel olarak hem de senin gibi düşünen insanlarla beraber gerçekleştirmeye başlayabilirsin.
Her bir kişi böylece dostlarına yönelik endişelenir, yani aklı fikri daima onların ihtiyacındadır, onlara ne lazım, onlar için daha fazla ne yapabilirim diye düşünür. Böylece kendisi için endişelenmekten çoktan kurtulur.
Nihayetinde bulacağı şu olur: onlar sanki ebeveyndir ve kendini onların eline güvenle bırakabilirsin.
Öyle dostlar bulun kendinize dilerim.
