May Weekend with My Village
The long May weekend. In Poland, it's a time for barbecues, beach screens, traffic jams, and ice cream lines. But for me, this time means something more. It’s a moment when the world slows down. When I truly feel that I have my place and my people.
I’m spending this weekend with my family. My wonderful, imperfect, crazy family. With my husband – not a fairytale prince, but my partner in life, with whom I laugh, argue, share chores, and wake up every morning. With my kids, who teach me something new every single day about love, patience, and humility. With my parents next door – it’s not always easy, but they’re here, they care, and they love in their own way. With my cousin, whose laughter lingers long after she’s gone. With my aunt and uncle, who can lift the mood with just one sentence. And tomorrow, my brother will drop by with his partner and their kids – a whole mix of personalities, experiences, and stories. And somehow, it all fits together. Into our village.
Because yes – I believe that children need a village. And not just children. Adults too. Each of us needs people who remind us who we are. Who show us that even when life falls apart, when patience runs out, or everything goes wrong – we have someone to fight for. And we have a place to come back to.
We are not perfect. Everyone has made mistakes, said too much, disappeared when they were needed most, or argued. But we know how to spend time together. We laugh at the table, barbecue together, play board games, talk for hours, make something out of nothing, and just be. And that is incredibly valuable.
I’m glad my kids get to see this. That they grow up surrounded by people who love them. That they have both roots and wings. That they see we – their parents – live a bit differently than our own parents. That we try to shift priorities. We teach them that it’s okay to make mistakes. That saying sorry matters. That parenting isn’t about being perfect – it’s about being present and honest. And that messing up isn’t the end of the world – it’s just another lesson.
I don’t want to just survive. I don’t want to check off days, weeks, months. I want to live. I want to feel like I’m building something bigger than a to-do list. I want time for tea with my mom, goofing around with my kids, talking with my cousin, walking the dog, hugging my husband. Just being with the people who are my heart.
Because time isn’t something we get forever. We never know how much we have. That’s why it’s worth spending it with the people who matter. Even when it’s not easy. Even when you have to let things go, adjust your plans, or give up control. Those are the moments that stay with us the longest.
May weekend. So ordinary, yet so ours. With grilled sausages, sand in our shoes, children’s laughter, coffee in the garden, childhood memories, and dreams for the future. With family – real, everyday, sometimes loud, but always present. And for that, I am deeply grateful.
Majówka z moją wioską
Długi weekend majowy. W Polsce to czas grilli, parawanów, korków i kolejek po lody. Ale dla mnie ten majowy czas to coś więcej. To moment, w którym świat na chwilę zwalnia. W którym naprawdę czuję, że mam swoje miejsce i swoich ludzi.
Spędzam ten weekend z rodziną. Moją cudowną, nieidealną, zwariowaną rodziną. Z mężem – nie księciem z bajki, ale moim partnerem w życiu, z którym śmieję się, sprzeczam, dzielę obowiązki i poranki. Z dziećmi, które każdego dnia uczą mnie czegoś nowego o miłości, cierpliwości i pokorze. Z rodzicami za płotem – bywa różnie, ale są, wspierają i kochają na swój sposób. Z kuzynką, której śmiech słychać jeszcze długo po tym, jak już sobie poszła. Z wujostwem, które potrafi poprawić nastrój jednym zdaniem. A jutro jeszcze brat z partnerką i dzieciakami – cały miszmasz osobowości, doświadczeń, historii. I wszystko to jakoś się składa w całość. W naszą wioskę.
Bo tak – wierzę, że dzieci potrzebują wioski. I nie tylko dzieci. Dorośli też. Każdy z nas potrzebuje ludzi, którzy przypomną, kim jesteśmy. Którzy pokazują, że nawet gdy życie się sypie, brakuje sił albo wszystko idzie nie tak – mamy dla kogo walczyć. I mamy dokąd wracać.
Nie jesteśmy idealni. Każdy coś zawinił, każdy czasem powiedział za dużo, zniknął wtedy, gdy był najbardziej potrzebny, albo się pokłócił. Ale potrafimy spędzać razem czas. Potrafimy śmiać się przy stole, wspólnie grillować, grać w planszówki, rozmawiać godzinami, robić coś z niczego i po prostu być. A to ogromna wartość.
Cieszę się, że moje dzieci to widzą. Że dorastają wśród ludzi, którzy je kochają. Że mają swoje korzenie i skrzydła. Że wiedzą, iż my – ich rodzice – żyjemy trochę inaczej niż nasi rodzice. Że próbujemy inaczej rozkładać akcenty. Uczymy ich, że można się pomylić. Że można przeprosić. Że rodzicielstwo to nie perfekcja, lecz obecność i szczerość. Że kiedy zawalimy – to nie koniec świata, tylko kolejna lekcja.
Nie chcę tylko przetrwać. Nie chcę odhaczać dni, tygodni, miesięcy. Chcę żyć. Chcę czuć, że tworzę coś większego niż lista obowiązków. Chcę mieć czas na herbatę z mamą, wygłupy z dziećmi, rozmowę z kuzynką, spacer z psem, przytulenie męża. Na po prostu bycie z tymi, którzy są moim sercem.
Bo czas to nie jest coś, co dostajemy w nieskończoność. Nie wiemy, ile go mamy. Dlatego warto go poświęcać tym, którzy są ważni. Nawet jeśli nie zawsze jest łatwo. Nawet jeśli trzeba przymknąć oko, zrezygnować z planu, odpuścić. To właśnie te chwile zostają z nami najdłużej.
Majówka. Taka zwykła, a taka nasza. Z kiełbaską z grilla, piaskiem w butach, śmiechem dzieci, kawą w ogrodzie, wspomnieniami z dzieciństwa i planami na przyszłość. Z rodziną – tą prawdziwą, codzienną, momentami hałaśliwą, ale zawsze obecną. I za to jestem dziś ogromnie wdzięczna.
