Sometimes when I think about my life, when I put aside what I've experienced in the past, I realize there are so many memories that begin with "I wish..."; that's why I get angry at myself and secretly criticize myself.
Bazen hayatımı düşündüğümde, geçmişte yaşadıklarımı bir kenara koyup baktığımda, içimde keşke diye başlayan o kadar çok anım olduğunu fark ediyorum ki; bu yüzden kendime kızıyor hem de içten içe kendimi eleştiriyorum.
The word "if only" sounds very strange... It's as if it's replaying the past, showing us that there's nothing we can actually do. Perhaps it's a word trying to console us... A small word, but it seems to carry a vast history within it. Sometimes, a journey we couldn't take, a word we couldn't say, or important decisions we lacked the courage to make, shape our lives. Years later, looking back, we realize that this word stood silently during certain periods of our lives.
"Keşke" kelimesi çok garip geliyor... Sanki geçmişi yeniden oynatıyor ve bize aslında yapabileceğimiz hiçbir şey olmadığını gösteriyor. Belki de bizi teselli etmeye çalışan bir kelime... Küçük bir kelime ama içinde engin bir tarih taşıyor gibi görünüyor. Bazen, yapamadığımız bir yolculuk, söyleyemediğimiz bir kelime veya cesaret edemediğimiz önemli kararlar hayatımızı şekillendiriyor. Yıllar sonra geriye baktığımızda, bu kelimenin hayatımızın belirli dönemlerinde sessizce durduğunu fark ediyoruz.
We tend to think everything is normal when we experience spontaneous, momentary events. We feel like life flows on with the same routine and hustle. As the days pass, when we are alone or create some space for ourselves, we stand by a window or on a bench in the shade of a tree and think. Our brains begin to open the doors of the past. That's when the memories we regret come to mind. What were these regrets? The first exam, the first love, the first job, the first trip, the first career, and more... I'm sure there's a whole story unfolding behind each of them.
Kendiliğinden gelişen, anlık olaylar yaşadığımızda her şeyin normal olduğunu düşünme eğilimindeyiz. Hayatın aynı rutin ve telaşla akıp gittiğini hissederiz. Günler geçtikçe, yalnız kaldığımızda veya kendimize biraz alan yarattığımızda, bir pencerenin yanında veya bir ağacın gölgesindeki bir bankta durup düşünürüz. Beynimiz geçmişin kapılarını açmaya başlar. İşte o zaman pişmanlık duyduğumuz anılar aklımıza gelir. Bu pişmanlıklar nelerdi? İlk sınav, ilk aşk, ilk iş, ilk seyahat, ilk kariyer ve daha fazlası... Eminim ki her birinin ardında gelişen koca bir hikaye vardır.
Sometimes I get angry at myself. Why didn't I do it? But when we ask this question, we forget that there are many differences between the person you were in the past and the person you are now. Years don't change a person's age, but their perspective. Some actions that seemed difficult to us back then now seem very easy. Decisions you made out of fear years ago may seem very simple today. Perhaps this is the most striking example of how life changes. A changing way of thinking...
Bazen kendime kızıyorum. Neden yapmadım ki? Ama bu soruyu sorduğumuzda, geçmişteki halinizle şimdiki haliniz arasında birçok fark olduğunu unutuyoruz. Yıllar insanın yaşını değiştirmez, bakış açısını değiştirir. O zamanlar bize zor gelen bazı eylemler şimdi çok kolay görünüyor. Yıllar önce korkudan aldığınız kararlar bugün çok basit görünebilir. Belki de hayatın nasıl değiştiğinin en çarpıcı örneği budur. Değişen bir düşünce biçimi...
It's true that none of us can change the past. But the past teaches us a great deal. Those moments when we say "I wish..." are actually events that teach us life lessons. As people grow older and live life, they understand this better: to stop saying "I wish..." and to make today's decisions with more fearlessness and courage.
Şu bir gerçek hiçbirimiz geçmişi değiştiremiyoruz. Ama geçmiş bize çok şey öğretiyor. O keşke dediğimiz anlar aslında bize hayatta ders veren olaylar oluyor. İnsan büyüdükçe ve hayatı yaşadıkça şunu daha iyi anlıyor. Keşke demeyi bırakıp, bugün ki kararları daha korkusuz ve daha çok cesaretle verebilmektir.
Our past regrets are actually just small memories that life has left us. Since it's impossible to change them, let's not forget that we are in a new life today, one in which we will make our own decisions. Who knows, perhaps in the future, the decisions we make today will be ones for which we'll say, "I'm glad I did that."
Geçmişteki pişmanlıklarımız aslında hayatın bize bıraktığı küçük hatıralardan ibaret. Bunları değiştirmek imkansız olduğuna göre, bugün yeni bir hayatta olduğumuzu ve kendi kararlarımızı kendimiz vereceğimizi unutmayalım. Kim bilir, belki de gelecekte bugün verdiğimiz kararlar için "İyi ki bunu yapmışım" diyeceğiz.
