سرخک یکی از بیماریهای ویروسی است که عموماً در دوران کودکی بروز میکند. البته این بیماری که در گذشته بسیار شایع بود، امروزه به علت موفقیت برنامهی ایمنسازی تقریباً بهطور کامل ناپدید شده است، هر چند که در برخی از موارد به علت عدم واکسیناسیون در برخی از جمعیتها، مواردی از آن اخیراً مشاهده شده است.
این بیماری در گذشته تلفات بسیاری را ایجاد میکرد و حتی امروزه هم با وجود گسترش واکسیناسیون و پیشگیری از این بیماری، هنوز هم سالیانه حدود ۱۰۰ هزار نفر که اکثر آنها زیر سن ۵ سال هستند، بر اثر این بیماری جان میدهند.
Image credit: babyhintsandtips.com
علایم سرخک معمولاً حدود ۱۰ تا ۱۴ روز پس از قرار گرفتن در معرض ویروس ظاهر میشود. علایم و نشانههایی که بهطور معمول در این بیماری مشاهده میشود، شامل موارد زیر است: تب، سرفهی خشک، آبریزش بینی، گلودرد، قرمزی چشمها، لکههای سفید ریز با مرکز سفید متمایل به آبی و زمینهی قرمزرنگ در داخل دهان در روی پوشش داخلی گونه که به آن لکههای کوپلیک میگویند، و بثورات جلدی به صورت لکههای مسطح و بزرگ قرمز رنگ که غالباً به یکدیگر وصل میشود.
پس از دورهی نهفتگی، علایم و نشانههای غیر اختصاصی بیماری آغاز میشود. سپس علایم بیماری حاد و بثورات جلدی در بیمار بروز میکند. در طول چند روز بعد از آن بثورات بر روی دست و تنه گسترش مییابد. سپس به رانها و پاها میرسد. درجهی حرارت بدن به شدت بالا میرود و حتی ممکن است به ۴۰ تا ۴۱ درجهی سانتیگراد برسد. آنگاه بثورات پوستی سرخک به تدریج فروکش میکند و ابتدا از صورت و سپس از جاهای دیگر و نهایتاً از پاها ناپدید میشود.
دورهی سرایت سرخک تقریباً ۸ روز است که حدود چهار روز پیش از شروع بثورات شروع میشود و ۴ روز بعد از شروع بثورات تمام میشود.
