چینوچروکهایی که بر روی پوست ایجاد میشود، ناشی از عوامل متعددی است که بر روی هم اثر کرده و منجر به بروز چینوچروکها میشود. برخی از این عوامل در کنترل ما نیستند، ولی برخی دیگر عواملی هستند که میتوان آنها را کنترل کرد.
یکی از مهمترین عوامل دخیل در بروز چینوچروک روی پوست، سن است. هرچه افراد مسنتر میشوند، پوست بهطور طبیعی کشسانی خود را از دست میدهد و شکنندهتر میشود. علاوه بر این، تولید چربیهای طبیعی در پوست کاهش پیدا میکند که سبب خشک شدن پوست میشود، بهطوریکه منظرهی پوست چروکیده میشود. میزان چربی در لایههای عمقی پوست با افزایش سن کاهش مییابد. در نتیجه، پوست شل و آویزان به نظر میرسد و شیارها و خطوط آن برجستهتر میشود.
Image credit: yummymummyclub.ca
عامل دیگری که در بروز چینوچروک پوست مؤثر است، قرار گرفتن در معرض نور فرابنفش است. اشعهی ماورای بنفش فرآیند طبیعی پیری را تسریع میکند، و مهمترین عامل چینوچروکهای زودرس پوست محسوب میشود. قرار گرفتن در معرض نور فرابنفش باعث تجزیهی بافت همبند پوست میشود. بافت همبند که در لایههای عمقیتر پوست—یعنی درم—واقع شده است، متشکل از الیاف کلاژن و الاستین است.
بافت همبند بهطور طبیعی پشتیبان پوست است، و وقتی که این حمایت از زیر پوست برداشته میشود، پوست استحکام و انعطافپذیری خود را از دست میدهد. در نتیجه، پوست شل میشود و خیلی زود دچار چینوچروک میشود.
سیگار کشیدن نیز یکی از عواملی است که موجب تسریع فرآیند پیر شدن پوست میشود، و در بروز چینوچروکهای پوستی نقش دارد. این مسئله ممکن است به علت تغییراتی در خونرسانی پوست باشد. به عبارت دیگر، در افرادی که سیگار میکشند، این عامل باعث میشود که خون و اکسیژن کمتری به پوست برسد و در نتیجه، پوست زودتر پیر میشود و چینوچروک پیدا میکند.
حرکات مکرر ماهیچههای صورت نیز در بروز چینوچروک نقش دارد. حالتهای چهره—مانند تنگ کردن چشمها یا لبخند زدن—منجر به ایجاد خطوط و چروکهای ریزی در محل حرکت عضلات میشود. هر بار که از عضلات چهره استفاده به عمل میآید، شیاری در زیر سطح پوست تشکیل میشود. به تدریج که پوست پیرتر میشود، انعطافپذیری خود را از دست میدهد و این شیار دیگر به حالت طبیعی برنمیگردد. این شیارهای عمیق نهایتاً تبدیل به ویژگیهای دایمی چهره میشوند.
