«اولسر پپتیک» به زخمهایی گفته میشود که در لایهی پوششی معده و قسمت فوقانی رودهی کوچک ایجاد میشود. شایعترین علایم اولسر پپتیک بهصورت درد معده است.
انواع اولسرهای پپتیک شامل زخم معده هستند که در داخل معده تشکیل میشود و زخمهای دوازدهه یا اثنیعشر که در بخش بالایی رودهی کوچک یا اصطلاحاً دوازدهه یا اثنیعشر ایجاد میشوند.
Image credit: Huffington Post
معمولاً شایعترین علتی که منجر به تشکیل زخم معده میشود، عفونت با یک باکتری به نام هلیکوباکتر پیلوری (Helicobacter pylori) است. علاوه بر این، استفادهی درازمدت از آسپرین و دیگر داروهای ضدالتهابی غیراستروییدی، مانند ایبوپروفن و ناپروکسن، نیز میتواند باعث بروز زخم معده شود. استرس و غذاهای ادویهدار باعث زخم معده نمیشوند. با این حال میتوانند علایم این زخمها را تشدید نمایند.
زخم معده و اثنیعشر معمولاً در افراد مختلف علایم گوناگونی ایجاد میکند. ولی شایعترین علامت بهصورت سوزش سر دل و درد در ناحیهی معده، احساس پری و نفخ و یا آروغ زدن، عدم تحمل غذاهای چرب، سوزش زیر جناغ، و تهوع هستند.
شایعترین شکایتی که بیماران مبتلا به زخم معده دارند، درد سوزشی ناحیهی معده است. اسید معده زخم را بدتر میکند. بنابراین، با معدهی خالی، علایم درد تشدید میشود. خوردن بعضی از غذاها که موجب کاهش اسید معده میشود و یا مصرف داروهای کاهش دهندهی تولید اسید میتواند موجب تسکین درد شود. ولی دوباره بعد از مدتی درد بر میگردد. ممکن است بین غذاها و یا شبها شدت درد بیشتر باشد.
البته باید دانست که اولسر پپتیک همیشه با علایم همراه نیست، بهطوریکه تقریباً سه چهارم بیماران مبتلا به اولسر پپتیک هیچگونه علامت و نشانهای ندارند.
در موارد نادری، ممکن است علایم شدیدتری با اولسر پپتیک همراه باشد. بهعنوان مثال، بیمار ممکن است استفراغ خونی به رنگ قرمز یا سیاه داشته باشد، و یا اینکه خون در دفع بیمار وجود داشته باشد که ممکن است به رنگ سیاه و قیرگون باشد. حتی ممکن است اشکال در تنفس، احساس سرگیجه، تهوع و استفراغ، کاهش وزن، تغییرات اشتها نیز در این بیماران مشاهده شود.
