دانستنی‌هایی درباره‌ی علایم و نشانه‌های بیماری آنفولانزا

آنفولانزا یک عفونت ویروسی است که دستگاه تنفس را مورد حمله قرار می‌دهد و علایم آن در بینی، گلو، و ریه بروز می‌کند.

در اکثر موارد، بیماری آنفولانزا خودبه‌خود خوب می‌شود، ولی بعضی وقت‌ها عوارضی بروز می‌کند که حتی می‌تواند کشنده باشد.

بعضی از افراد بیشتر در معرض ابتلا به آنفولانزا هستند. مثلاً بچه‌های زیر ۵ سال و خصوصاً کودکانی که کمتر از دو سال سن دارند، بیشتر مستعد ابتلا به آنفولانزا هستند. به همین صورت، افرادی هم که از ۶۵ سال مسن‌تر هستند، استعداد بیشتری برای گرفتار شدن به این بیماری دارند.

افرادی که در خانه‌های سالمندان و آسایشگاه‌های مشابه سکونت دارند، از دیگر افرادی هستند که زمینه‌ی ابتلا به آنفولانزا را دارند. در حاملگی تا دو هفته پس از زایمان خطر ابتلا به آنفولانزا بیشتر است.

هم‌چنین، بیمارانی که دچار نقص و ضعف سیستم ایمنی هستند و بیمارانی که دچار امراض مزمن، مانند آسم، بیماری قلبی، بیماری کلیوی، و دیابت، هستند، مستعد ابتلا به آنفولانزا هستند. چاقی، به‌خصوص ضریب توده‌ی بدنی (‏BMI‏) ۴۰ یا بالاتر، از عوامل زمینه‌ساز ابتلا به آنفولانزا است.

برای پیشگیری از آنفولانزا باید واکسیناسیون سالانه انجام داد که به گروه‌هایی که در معرض خطر هستند انجام آن توصیه می‌شود.

علایم آنفولانزا در ابتدا تفاوت چندانی با یک سرماخوردگی معمولی ندارد، و به صورت آب‌ریزش بینی، عطسه، و گلودرد است/ ولی معمولاً سرماخوردگی به‌سرعت پیشرفت نمی‌کند، در حالی که آنفولانزا عموماً به‌طور ناگهانی تشدید می‌شود. سرماخوردگی شدت چندانی ندارد، در حالی که بیمار مبتلا به آنفولانزا غالباً بسیار بدحال است.

معمولاً بیمارانی که مبتلا به آنفولانزا هستند، دچار تب ۳۸ درجه یا بالاتر می‌شوند. درد عضلانی، خصوصاً در ناحیه‌ی کمر، دست‌ها، و پاها، احساس می‌شود. بیمار ممکن است لرز و تعریق و سردرد نیز داشته باشد.

از جمله دیگر علایم بیماری آنفولانزا می‌توان به سرفه‌های خشک و مداوم خستگی و احساس ضعف گرفتگی بینی و گلو درد نیز اشاره کرد.