با آنکه حیات در روی کرهی زمین از حدود سه میلیارد سال قبل آغاز شده است، ولی موجودات هوشمند تقریباً یکصد میلیون سال است که بر روی زمین تکامل پیدا کردهاند. در واقع، از تکامل نخستیان از 85 میلیون سال قبل آغاز شده است، و هومو ساپینس تقریباً شش میلیون سال قبل از بقیهی نخستیان جدا شده است.
ولی سؤالی که مطرح میشود، این است که اگر تکامل میلیونها یا هزاران سال دیگر ادامه پیدا کند، احتمالاً چه مسیری را طی خواهد کرد؟ یا به عبارت دیگر، اگر در فضا تمدنهایی میلیونها یا هزاران سال پیشرفتهتر از ما وجود داشته باشند، چه تفاوتهایی با ما خواهند داشت؟
دکتر پاول دیویس از دانشگاه ایالتی آریزونا در این مورد مطالب جالبی را مطرح کرده است. او میگوید برای اینکه بفهمیم تمدنی که هزاران سال از ما پیشرفتهتر است، به چه صورت است، باید افق دید خود را گستردهتر کنیم.
با توجه به خطرات مسافرت فضایی، این موجودات احتمالاً شکل زیستشناختی خود را رها کردهاند و وارد دوران پسازیستشناختی شدهاند. (در پست قبل در این مورد توضیح دادم.) احتمالاً آنها شکلی پیدا کردهاند که از نظر محاسباتی کارآمدتر باشد. یعنی تمام سیارهی آنها از یک کامپیوتر بزرگ پوشیده شده است.
این تمدن بیگانه احتمالات مفهوم خویشتن را از دست داده و به یک موجود جمعی واحد و عظیم تبدیل شده است. در ضمن، به احتمال زیاد، دنیای خیالی بسیار سرگرم کنندهای برای خود ساخته است، چون واقعیت مجازی بسیار جالبتر از دنیای واقعی است. بنابراین، این موجودات احتمالاً تمایل زیادی به دنیای واقعی نخواهند داشت و بیشتر در دنیای واقعیت مجازی خود زندگی خواهند کرد. البته دکتر دیویس اعتراف میکند که این پیشبینیها احتمالاً غیرمنتظره و چه بسا برای بعضی از افراد ناراحت کننده است.