در حقیقت، باید گفت که تلهپاتی واقعی به گونهای که در داستانهای علمی-تخیلی و رمانهای فانتزی دیده میشود، امکانپذیر نیست، بلکه آنچه از نظر علمی قابل تحقق است، ارتباط مستقیم با مغز از طریق امواج مغزی است.
به طوری که میدانیم نورونهای مغز با استفاده از جریان الکتریکی سیگنالهای خود را انتقال میدهند. به طور کلی هر گاه الکترونی شتاب داده میشود، پرتوهای الکترومغناطیسی گسیل میکند. همین موضوع برای الکترونهایی که در داخل مغز نوسان میکنند نیز صادق است، و مغز امواج رادیویی پخش میکند. ولی این سیگنالها به قدری ضعیفاند که نمیتوان آنها را آشکارسازی کرد و اگر هم بتوانیم این امواج رادیویی را دریافت کنیم، تفسیر آنها بسیار دشوار خواهد بود.
رمزگشایی این مجموعهی سیگنالهای رادیویی با استفاده از کامپیوتر قابل انجام است. دانشمندان توانستهاند تصویری تقریبی از افکار یک شخص را با استفاده از اسکنهای الکتروآنسفالوگرافی (نوار مغزی) به دست آورند.
روی سر افراد، کلاهکی با حسگرهای نوار مغزی قرار داده میشود و فرد ذهن خود را روی تصویر معینی—مثلاً تصویر یک ماشین—متمرکز میکند. سپس سیگنالهای نوار مغزی برای هر تصویر ضبط میشوند و نهایتاً یک واژهنامهی ابتدایی برای افکار ایجاد میشود که در آن تناظر یک به یک بین افکار شخص و تصویر نوار مغزی برقرار میشود. آنگاه وقتی که تصویری از یک ماشین دیگر به شخص نشان داده میشود، کامپیوتر الگوی نوار مغزی را به عنوان ماشین تشخیص میدهد.