با توجه به مرزهای گستردهی علم که پیش روی ما قرار دارند، بد نیست تصویر تمامنمایی از تاریخ بشر را در مقابل دیدگانمان قرار دهیم. اگر نیاکانمان امروز ما را میدیدند، چه فکر میکردند؟
ما، در قسمت عمدهی تاریخ بشر، زندگی رقتباری داشتیم، در دنیایی متخاصم و نامهربان دست و پا میزدیم، دنیایی که امید به زندگی در آن بین بیست تا سی سال بود. عمدتاً خانهبهدوش بودیم و تمام متعلقاتمان را روی پشتمان حمل میکردیم. هر روز تقلای جدیدی برای یافتن غذا و سرپناه بود. مدام در هراس از صیادان شریر، بیماری روزگار میگذراندیم.
ولی اگر نیاکانمان میتوانستند امروز ما را ببینند، که میتوانیم بهطور لحظهای تصاویر را به تمام دنیا بفرستیم، موشکهایی داریم که میتوانند ما را به کرهی ماه و فراتر از آن ببرند، و خودروهایی که خودشان میتوانند رانندگی کنند، ما را جادوگر و شعبدهباز به شمار میآوردند.