در سالهای اخیر، پروژههای پرهزینهای برای تحقیقات مختلف و پیشرفته شروع شده است. یکی از حامیان اصلی این تحقیقات، آژانس پروژههای پژوهشی پیشرفتهی پنتاگون یا به اصطلاح دارپا (DARPA) است، که بعضی از مهمترین فناوریهای قرن بیستم را هدایت کرده است.
زمانی که روسها در سال ۱۹۵۷ ماهوارهی اسپوتنیک را به مدار فرستادند و دنیا را شگفتزده کردند، دوایت آیزنهاور رئیسجمهور آمریکا اقدام به تأسیس این آژانس کرد. او چون دید شورویها به زودی ممکن است در فناوری پیشرفته از آمریکا سبقت بگیرند، با عجله این آژانس را تأسیس کرد تا کشور را در سطح رقابتی با روسها نگه دارد. در طول سالها، دارپا پروژههای متعددی را شروع کرد که برخی از آنها بهقدری بزرگ شد که هر یک تبدیل به نهادی مستقل گردید. یکی از نخستین انشعابات آن ناسا بود.
برنامهی راهبردی دارپا چیزی شبیه داستانهای علمی-تخیلی است: مهمترین اصل در پژوهشهای دارپا، نوآوری ریشهای است. دانشمندان دارپا دایماً مرزهای چیزهایی را که از نظر فیزیکی امکانپذیر است، عقب میرانند.
یکی از پروژههای اولیهی دارپا در دههی ۱۹۶۰ آرپانت بود که یک شبکهی مخابراتی جنگی بود که قرار بود دانشمندان و مسئولان را در حین جنگ جهانی سوم و بعد از آن به طور الکترونیکی به یکدیگر متصل کند. اما بعد از با توجه به فروپاشی شوروی، دارپا مشاهده کرد که ضرورتی برای مخفی نگه داشتن آن وجود ندارد، و به این ترتیب، آرپانت نهایتاً تبدیل به اینترنت گردید.