تا دو سه سال قبل، حدود سی سال بود که خانوادهی جدیدی از آنتیبیوتیکها کشف نشده بود. تا اینکه در سال ۲۰۱۵، آنتیبیوتیک جدیدی به نام تیکسوباکتین (Teixobactin) کشف شد که البته هنوز در مرحلهی تحقیقات است و عملاً به بازار عرضه نشده است.
بر این اساس، وقتی که در سال ۲۰۱۸ کشف خانوادهی جدیدی از آنتیبیوتیکها به نام مالاسیدینها اعلام شد، موجب هیجان زیادی در سراسر جهان شده است. به نظر میرسد که بالاخره طلسم شکسته شده و پژوهشگران به زودی آنتیبیوتیکهای جدیدی را به زرادخانهی پزشکان عفونی اضافه خواهند کرد.
مالاسیدینها لیپوپپتیدهای حلقوی هستند که در هستهی پپتیدی خود دارای اسیدهای آمینهی غیرپروتئینزا هستند. اینها جزء آنتیبیوتیکهای وابسته به کلسیم طبقهبندی شدهاند. نحوهی کشف این آنتیبیوتیکها به این صورت است که محققان دانشگاه راکفلر آمریکا میکروارگانیسمهای موجود در هزاران نمونه از خاک مناطق مختلف آمریکا را بررسی کردند تا ببینند این میکروارگانیسمها برای اینکه بتوانند در شرایط سخت خاک زنده بمانند، چه آنتیبیوتیکهایی از خود تولید میکنند.
مالاسیدینها در فرآیند ساخت غشای بیرونی باکتری اختلال ایجاد میکنند. این آنتیبیوتیکها در آزمایشات حیوانی بر علیه گونههای استاف طلایی مقاوم به متیسیلین مؤثر بودند. طبق مطالعات انجام شده این آنتیبیوتیکها فقط بر علیه باکتریهای گرممثبت مؤثر هستند.