بیماری آلزهایمر را خیلیها بیماری قرن مینامند. انتظار میرود که تا سال ۲۰۵۰، تعداد مبتلایان به این بیماری چهار برابر شود. شیوع آلزهایمر در افراد بین سنین ۶۵ تا ۷۵ سال حدود پنج درصد است، ولی در افراد بالاتر از ۸۵ سال، بیش از نیمی از افراد به این بیماری دچار میشوند، ولو آنکه هیچگونه عوامل خطرزای واضحی نداشته باشند. بنابراین، امروزه که جمعیت افراد بالای ۸۰ سال بیشترین رشد را در میان گروههای سنی دارد، بیماری آلزهایمر یک مشکل بهداشتی عمده به شمار میرود.
در مراحل اولیهی آلزهایمر، هیپوکامپ—یعنی قسمتی از مغز که خاطرات در آن پردازش میشوند—شروع به خراب شدن میکند. در حقیقت، عکسبرداریهای مغزی به روشنی نشان میدهد که هیپوکامپ در بیماران آلزهایمر کوچک میشود و مغز نمیتواند حافظهی کوتاهمدت را به درستی پردازش کند. نکتهی جالب آنکه حافظهی درازمدت تا مدتی در این بیماران بدون تغییر باقی میماند و میتوانند خاطرات گذشتهی دور را به خوبی به یاد آورند.
نهایتاً بیماری به جایی میرسد که حتی خاطرات درازمدت اساسی نیز نابود میشوند و شخص حتی قادر به شناخت فرزندان یا همسر خود نیست.
امروزه مشخص شده است که آلزهایمر با تشکیل پروتئینهای آمیلویید بتا در ارتباط است— نوعی مادهی صمغی سریشمانند که مغز را مسدود میکند. این پلاکهای آمیلوییدی احتمالاً از «پریون» ساخته شدهاند که ملکولهای پروتئینی تغییرشکلیافتهای هستند که باکتری یا ویروس نیستند، ولی توانایی تکثیر دارند.
در حال حاضر، هیچ راهی برای متوقف کردن پیشرفت گریزناپذیر آلزهایمر شناخته نشده است. اما اکنون که سازوکارهای اساسی آلزهایمر به تدریج آشکار میشوند، یک روش امیدبخش، ایجاد پادتنها یا واکسنی است که مثلاً به طور اختصاصی این ملکولهای پروتئینی بدشکل را هدف قرار دهد.