ارزهای الکترونیکی مبتنی بر اصول رمزنگاری هستند. در رمزنگاری، دو نفر میتوانند با داشتن یک کلیدی سری، پیامی را که بین یکدیگر مبادله میکنند، رمزگذاری کنند. در صورتی که گیرنده به همان کلید سری دسترسی داشته باشد، میتواند رمز پیام را باز کند و از محتوای آن آگاه شود. روش دیگری در رمزنگاری به نام رمزگذاری کلید عمومی و کلید خصوصی وجود دارد که ارزهای رمزینه از این مفهوم استفاده میکنند. مفهوم کلی این روش آن است که شما دو کلید دارید، یک کلید عمومی و یک کلید خصوصی. کلید عمومی شما، همانطور که از نام آن برمیآید، بهطور عمومی منتشر میشود و همگان میتوانند از آن آگاه شوند. ولی کلید خصوصی را بهصورت مخفی نگهمیدارید و فقط خود شما از آن آگاهی دارید. حال، برای فرستادن پیام (انجام تراکنش ارزهای رمزینه)، شما پیام را با کلید خصوصی، که فقط خودتان به آن دسترسی دارید، رمز میکنید. دیگران که به کلید عمومی شما دسترسی دارند، میتوانند با استفاده از آن کلید از اصالت و صحت پیام مطمئن شوند، ولی نمیتوانند پیام را رمزگشایی کنند. این مبنای اساسی انجام تراکنشهای امن در ارزهای رمزینه است.
در مورد بیتکوین، آدرس بیتکوین شما (که مانند یک شمارهی حساب بانکی از آن استفاده میکنید)، کلید عمومی شما محسوب میشود و یک کلید خصوصی نیز در داخل کیف پول شما وجود دارد که با داشتن آن امکان برداشت پول از آن آدرس فراهم میشود. اکثر کیفهای پول بیتکوین امکان استخراج این کلید خصوصی را برای شما فراهم میکنند. در صورتی که کلید خصوصی خود را در مکان امنی نگهداری کنید، همواره با استفاده از آن امکان دسترسی به موجودی آن آدرس را خواهید داشت.