در ادامهی بحثی که در پست قبلی داشتم، اینجا میخواهم دربارهی توسعهی پایدار به نکاتی اشاره کنم. تردیدی نیست که تمام کشورها در دنیای امروز به دنبال توسعه هستند. اما مسئلهی مهم این است که توسعه به چه قیمتی باید به دست آید، و اینکه آیا توسعهی حاصله قابلیت پایایی دارد یا نه.
اگر تولید ناخالص داخلی را به قیمت نابود کردن محیط زیست بالا ببریم، توسعهای که حاصل کردهایم، ناپایدار خواهد بود. بدان معنا که نمیتوان بهطور پایا به این روند ادامه داد. دیر یا زود، هزینهی چنان توسعهای از فایدهی آن بیشتر خواهد شد.
یکی از اصول اخلاقی که انسانهای مدرن باید به آن متعهد باشند، رعایت حقوق نسلهای آینده است. نباید هزینهی زندگی کردن امروز ما، از بین بردن امکان زندگی برای نسلهای آینده باشد.
به همین ترتیب، سیاستهای جمعیتی باید بهگونهای باشد که امکانات و منابع کافی برای زندگی و رفاه نسلهای آینده وجود داشته باشد. اگر در جهت منافعی خاص جمعیت را چنان افزایش دهیم که نسلهای آینده در بدیهیترین نیازهای خود با مشکل روبهرو باشند، دچار توسعهای ناپایا خواهیم شد.