یکی از مشکلاتی که به نظر من در سیستم آموزشی ما در ارتباط با کامپیوتر وجود دارد، این است که غالباً کاربرد نرمافزارها آموزش داده میشود، نه ساختن نرمافزارها. طبیعتاً استفاده از نرمافزارها میتواند بسیار مفید باشد و در آیندهی کاری اشخاص تأثیرگذار باشد، ولی کاربران تنها در صورتی میتوانند از قابلیتهای کامپیوتر نهایت استفاده را ببرند که با برنامهنویسی آشنا باشند.
برنامهنویسی چیزی است مانند ریاضی. یعنی نوعی روش تفکر است. بنابراین، یاد گرفتن برنامهنویسی به افراد امکان میدهد که روش جدیدی را برای فکر کردن دربارهی مسئلهها، مدلسازی آنها، و نهایتاً یافتن راهحل برای آنها در اختیار داشته باشند. درست مانند آموختن ریاضی که چارچوبی را برای تفکر شخص ایجاد میکند.
خوشبختانه، زبانهای برنامهنویسی هم مانند همهی چیزهای دیگر در حال تکامل هستند و برنامهنویسی امروز با سی سال قبل بسیار متفاوت است. اما اساس مسئله، یعنی تفکر آلگوریتمی و مدلسازی برای ساخت برنامههای کامپیوتری، تفاوت زیادی نمیکند و مهارتی است که باید آموخته شود تا فرد بتواند از آن برای حل مسایل دنیای واقعی استفاده کند.