حالا چیزی که برای من در این خصوص جالب است، سرعت ارتباطات آیندهی ما است. مثلاً اگر رابطی درست شود که مغز ما و اینترنت را به هم متصل کند، معنای این مطلب آن است که خواهیم توانست اطلاعات را با سرعت دریافت و ارسال کنیم. همانطور که فایلها را روی فلش میریزید، قادر خواهید بود آنها را به مغزتان منتقل کنید. حالا شاید نه به آن سرعت، ولی به هر حال، از سرعت حرف زدن و حتی خواندن سریعتر خواهد بود.
این یکی از چیزهایی است که از دیرباز برای من جای سؤال بوده است. مثلاً وقتی که فیلمهای جنگ ستارگان یا مخصوصاً پیشتازان فضا را تماشا میکنم، برایم عجییب است که با آن همه پیشرفت، هنوز هم در موقعیتهای بحرانی از راه حرف زدن با هم ارتباط برقرار میکنند، که بسیار کند است و اصلاً منطقی نیست. چطور فناوری بهقدری پیشرفت کرده که یک دستگاه را روی بدن حرکت میدهند و تمام بیماریها را تشخیص میدهد و چه بسا درمان میکند، ولی برای ارتباط بین خدمهی پرواز در یک موقعیت بحرانی که مسلماً حتی میلیثانیهها هم در آن اهمیت دارد، هیچ فناوری پیشرفتهای ابداع نشده است؟