شتاب و آز

شتاب از خصوصیات ما انسان‌ها است. به بیان ساده، ما همیشه عجله داریم. هیچ سرعتی برای ما به‌قدر کافی تند نیست. خیلی هم حریص هستیم. هیچ چیز برایمان کافی نیست و همیشه بیشتر می‌خواهیم.

شاید این خصوصیات برای ما نوعی مزیت تکاملی داشته است. اما در بعد فردی، تا حد زیادی از کیفیت زندگی ما می‌کاهد.

چرا نمی‌توانیم آرامش داشته باشیم و به آنچه داریم، قناعت کنیم؟

این همه تکاپو روی قلب و اعصاب ما فشار می‌آورد. ما را از پا می‌اندازد. جسممان را تکیده می‌کند. و خلاصه، آسایش را از ما سلب می‌کند.

زندگی مانند یک بستنی خوشمزه است. بهتر است آن را آهسته‌آهسته بخوریم و تمام مزه‌های آن را حس کنیم. دنیا فرار نمی‌کند. هر جا هم برویم، آسمان همین رنگ است. از فردا هم که خبر نداریم. چرا از این لحظه که داریم، استفاده نکنیم؟