زمان، گویا، یکی از ابعاد جهان ما است. اما شنیدهام که در بعضی نگرههای فیزیکی، دربارهی وجود زمان تردید دارند. یعنی گذشت زمان را تنها پدیدهای برآمده از برداشت ما از جهان میدانند، نه یکی از ویژگیهای راستین ماده. گویا در ابعاد بسیار کوچک، در سوپ کوانتومی، زمان در گذر نیست، و واقعیت در موازات زمان شناور است. خیلی مهم نیست که این حقیقت دارد یا نه—حتی اندیشیدن به چنین مفهومی وسوسهانگیز است.
تصور کنید در کنار زمان هستید. شناورید. میتوانید به پیش بروید یا به پس. در قالب زمان نیستید. رهایید.
میتوانید پرواز کنید به سرآغاز. یا بنگرید به سرانجام. اما آیا میتوانید با گذشته و آینده تعامل کنید، یا فقط باید ناظر باشید و دست به سیاهوسفید نزنید؟ (یک چیزی مانند فیلم «بینستارهای»، ولی البته در آنجا تا حدودی تعامل امکانپذیر بود…)
به گفتهی فرنگیها، غذایی است برای فکر…