Bağışlayın beni!
Kitabıma kenarlarında renkli çiçeklerin olduğu mektup kağıtlarına yazmayı beceremedim;
Bomba sesleri arasında büyüyen,
Renklerden önce kan kırmızısını öğrenen,
Çocukların hayatlarını,
Renkli sayfalara yazamadım…
Onlar kanlı topraklarda büyürken;
Yaşamayı değil ölmeyi,
Çiçek boyamayı değil mezarlarda çiçek büyütmeyi öğrendiler…
Onlar mermi kovanlarından oyuncak yaparken,
Zalimler beşikleri mezar yapıyor…
O minik gözler her sabah annelerinin yanaklarında gözyaşı görüyor…
Babaları parmaklıklar ardında can verirken,
Onlar ölümü bekler gibi beklediler babalarını…
Onlar artık bomba sesi değil ezan sesi duymak istiyor,
Kanlı gömlek değil,seccade istiyor,
KAN DEĞİL SU İSTİYOR…
Onlar mutluluğu, güneşi,umudu, hayallerini
Yaşayamadığı bayramları mahşere erteliyorlar.
Kork o çetin günden ey zalim…
O gün ki; bu yalan dünyada beşiklerini mezar yaptığın minik yavrular,
Daha anne karnındayken zalimce katlettiğin minik bedenler senden hesap soracak…
Bizler ezan sesini duymazdan gelirken,
Onlar ezana hasret..
Bizler mescitlere cemaat bulamazken onların mescitleri bombalanıyor…
Bizler sabahları ezan sesiyle uyanırken onlar bomba sesleri ile uyanıyor…
Onlar ölümü kurtuluş olarak görürken
Bizler alay konusu haline getirir olduk…
Bizler annemizin ninnileriyle büyürken
Onlar annelerinin hüzün dolu gözyaşları ile büyüyor…
Nedir bu zulüm?
Nedir bu acı?
Üzülme ey Filistinli kardeşim!
Üzülme ey Gazzeli kardeşim!
Üzülme ey müslüman kardeşim…
Sen umudunu yitirme kardeşim;
Vuslat yakındır…
