Sevgili arkadaşlar, hatırlayacağınız üzere bundan yaklaşık bir ay kadar önce eve giren hırsızlarla ilgili bir paylaşım yapmış, gelen olumlu tepkiler üzerine en ince ayrıntısına kadar olayı ve sonrasında yaşadıklarımı anlatmaya karar vermiştim. Aslında hayal ürünü bir hikaye oldugunu unutmayın. Bugün sizlere bu konu ile ilgili yedinci bölümü sunuyorum. Umarım beğenirsiniz.
Evet doktorda sıra beklerken benim 216 nolu sıram yanmış ve içeri girmem gerekiyordu. Amcaoğlu Şerafettin’le beraber biraz korkarak, biraz da korkularımdan kurtulacağımı umarak içeri girdik. Doktor hanım, açık sözlü, şık giyimli, düzgün Türkçesi olan birisiydi ve konuşmaları ile benim korkudan dolayı oluşan heyecanımı yatıştırmayı başardı. Sanki bir sırdaşa anlatır gibi başımdan geçenleri doktor hanıma anlattım. Büyük bir sabır ve dikkatle beni dinledikten sonra bazı tahliller yapmak istediğini söyledi.
Aslına bakarsanız, doktor bana “şikayetiniz ile hiç alakası yok ama sizi ameliyat etmek istiyorum” dese onu da kabul ederdim. Beni konuşmaları ile kendisine bağlamıştı. Burada sakın aklınıza karşı cins le alakalı hislerimden bahsediyorum gibi algılamayın, mesleğinde uzman olması ve hastalığımla ilgili ne yapması gerektiğini bilmesi, nasıl içimdeki sıkıntıları bir bir bitireceğini bilmesi, kısacası işinde profesyonel olması beni cezbetti. Bir an evvel tahlilleri yapalım ve sıkıntımın ne olduğunu öğreneyim dedim. Meğer tahliller aç karnına ve genelde sabah yapılıyormuş, o yüzden yarın sabahı beklemek zorundaydım. Doktorla vedalaştıktan sonra amcaoğluyla önce kebapçıda karnımızı doyurduk ve eve gitmek istemediğim için o gece Şerafettin’lerde kaldım.
Sabah erkenden tekrar Bakırköy’e hastaneye doğru yola çıktık. Ancak bu sefer dünden farklıydı. Dün sanki beni kamyonun arkasına halatla bağlamışlar zorla hastaneye götürüyorlardı, bugünse kendim büyük bir istekle can atıyordum gerçeklerle yüzleşmeye.
Okuduğunuz için teşekkürler. Bir sonraki bölümde buluşmak dileğiyle...
