Vijftien miljoen mensen
Een bekend muzikaal stukje proza uit 1996. Vijfentwintig jaar later is het 2021 en zijn er zeventien en een half miljoen Nederlanders op datzelfde klein stukje aarde. Vermoedelijk zullen dat in het jaar 2046 maar liefst twintig miljoen zijn. Het is de vraag of de oorspronkelijke artiesten die het nummer vijftien miljoen mensen schreven en zongen dan nog een nieuwe versie gaan uitbrengen. Ze zullen dan ergens rond de negentig jaar zijn.
Misschien is er dan een kunstmatige intelligentie die hun holografische optreden mogelijk maakt. De werkelijkheid van een digitale virtualiteit waarin de digitale kopie van een ieder het eeuwige zijn kent. Totdat deze gewist wordt door de kunstmatige intelligentie, welke superieur is aan ieder levend wezen en zich er naar gedraagt. Zelfs het stroom afsluiten, om deze heerser te stoppen, zal geen nut hebben. 'Het' zal zelf al lang een bron van eindeloze energie gevonden hebben, wat dat ook moge zijn. Gezellig lijkt mij al snel iets anders en het kan zeker nog een andere kant op gaan.
Ondertussen is in 25 jaar tijd de Nederlandse bevolking toegenomen met 2,5 miljoen mensen. Dat zijn er gemiddeld zo'n 100'000 per jaar. Mochten mensen in Nederland ooit zo'n doorsnee 75 jaar worden, inmiddels ligt dat op 82 en gaat het naar 87 in 2027. Dan zijn wij in Nederland met ongeveer 18 miljoen inwoners. Die bevolkinggroei vloeit voort uit een toename van de welvaart voor iedereen en het daarmee verbonden welzijn. Mensen leven gezonder, zijn meer in balans en hygiëne is een normaal aspect geworden van het bestaan. Dat heeft ook vele ziektes langzaam doen verdwijnen. Nog ver voor er allerlei pillen en injecties tegen aandoeningen werden uitgevonden. De ontwikkeling van de medische wetenschap ligt ook in lijn met een algehele verbetering van levensomstandigheden. We leven in dit bestaan nog net niet voor eeuwig, al lijkt het als we mogen wachten wel een eeuwigheid te duren. Het is allemaal relatief.
Ergens lijkt het haast een ideaal bestaan. Waar kan zoiets nog misgaan en kan het nog wel de mist in gaan? Waar in 1996 er 15 miljoen Nederlanders waren zal het jaar 2022 de 17,7 aantikken. En al deze tijd heb ik mij gericht op cijfers die voor iedereen terug te vinden zijn. En waardoor de bevolking groeit met 100'000 per jaar doet er bij een constatering van dit feit in eerste instantie weinig toe. Immers, als het kan, het wellicht zelfs voordelen oplevert, het de welvaart en daarmee indirect het welzijn stimuleert, dan is meer hoe dan ook al rap beter. Een dergelijk positief effect, indien dat het geval is, zal absoluut duidelijk waar te nemen zijn. De aarde is ongelooflijk groot en biedt heel veel ruimte waar natuur, dier en mens in balans met elkaar samen kunnen leven. Nederland is in dat opzicht nog niet eens een speldepunt. Al lijkt er her en der het idee te bestaan dat het de hele wereld oppervlakte beslaat. Er is zeker land oppervlakte gewonnen op het water, door de eeuwen heen, maar ook daar zitten uiteindelijk grenzen aan.
Naast ruimte op het land om al die mensen te kunnen laten leven zijn er nog enkele randvoorwaarden. Eten, drinken, kleding en onderdak, zijn absolute basisbehoeften die ieder mens op aarde heeft en dat bij voorkeur binnen een gezond milieu. Daarnaast is er behoefte aan onderwijs en werk / ondernemen. Aangevuld met sport en ontspanning. Met een jaarlijkse netto groei van de Nederlandse bevolking met 100'000 medemensen groeit de omvang van de behoeften mee. Meer monden om te voeden, meer mensen die ergens een plek nodig hebben om te wonen. En dat realistische gegeven stijgt door naar 20 miljoen mensen in het jaar 2046. Waarbij mensen mogelijk gemiddeld nog langer zouden kunnen leven. Wie weet kan de Nederlander dan gemiddeld wel 100 jaar, of ouder worden.
Heerlijk, ouder dan 100 jaar kunnen worden. Dan kan menigeen wellicht 30 jaar, of nog langer, genieten van een pensioen. Hopelijk in goede gezondheid, want anders is er volgens mij toch wat minder lol aan te beleven. En als het onderwerp gezondheid dan toch aangeroerd is, lijkt het er op dat ik een basisbehoefte vergeten ben. Waarbij deze nou juist in belangrijkheid toeneemt naarmate wij als mensen een bepaalde leeftijd zijn gepasseerd. De zorg, hoe kan ik die nou vergeten als zijnde een basisbehoefte van ieder mens? En die heb ik juist met opzet eerst weggelaten uit het rijtje. Want hoewel jij en anderen wellicht eenvoudig begrijpen dat een, met 100'000 mensen per jaar, groeiende bevolking absoluut meer voedsel, kleding en woonruimte beschikbaar zal moeten hebben, lijkt dat voor de zorg plotseling niet op te gaan.
Terwijl juist mensen vanaf hun (ongeveer) vijftigste levensjaar in toenemende mate meer en vaker behoefte hebben aan zorg. En die behoefte zal met het gemiddeld ouder worden van de Nederlanders langer aanhouden en in omvang gaan toenemen. Dat wil zeggen, als mensen een levenswaardig bestaan willen hebben en behouden dan zal de zorg voortdurend opgeschaald dienen te worden. En dat in verhouding tot de groei van de bevolking en de gemiddelde leeftijd die mensen in Nederland kunnen bereiken. Voor de groeiende behoefte aan voeding, kleding en woonruimte lijkt het dat menigeen dit zonder meer begrijpt. Net als onderwijs en werk / ondernemen mee mogen groeien. En ook de behoefte aan sport en ontspanning zal in grote mate toenemen. Het liefst allemaal in een gezond milieu. Vergeet ik bijna weer de zorg? Nee hoor, maar er is wel iets vreemds aan de hand, volgens mij.
Er lijkt een fenomeen gaande te zijn waarbij juist de zorg afgeschaald wordt. Dit geheel tegen alle logica in van een voortdurende toename van de bevolking. Toen in 1996 'slechts' 15 miljoen mensen op dat hele kleine stukje aarde soortgelijke basis behoeften hadden, steeg dit in 25 jaar tijd naar 17,5 miljoen. Die groei gaat door, zo lijkt het, waardoor Nederland in 2046 ongeveer 20 miljoen inwoners zal hebben. Allemaal mensen van vlees en bloed met basis behoeften. En daar valt ook absoluut zorg onder. Deze behoefte zal in intensiteit en duur gaan toenemen, omdat de Nederlander gemiddeld ouder wordt. Dit alles lijkt mij toch eenvoudig te bevatten.
Waarom spreekt men in een deel van het landsbestuur dan toch over verdere afschaling van de zorg in de toekomst? Een van de recente kabinetten liet zelfs 5 ziekenhuizen failliet gaan. Daarbij verdwenen IC bedden en zeker 4 tot 5 IC verpleegkundigen per eenheid. Waren er in 2017 nog ongeveer 2030 IC bedden beschikbaar, in 2020 waren er daar nog zo'n 1150 van over en konden er (schijnbaar) met veel pijn en moeite 200 extra bijeen geschraapt worden. En dan zeurden de volksvertegenwoordigers, die weigerden toe te zeggen dat de zorg opgeschaald zou worden, dat er eenvoudigweg te weinig geschikt verplegend personeel beschikbaar was. Werd er vervolgens hard ingezet op het opleiden van bijvoorbeeld IC verpleegkundigen? Nou nee, net zoals degenen die de boel ondertussen gaande hielden met veel pijn en moeite het mochten doen met een welgemeend warm applaus. Terwijl een betere structurele waardering van hun werk, zeker in financieel opzicht, wellicht beter was geweest en nog steeds is. En dat heeft het verantwoordelijke (demissionair) kabinet nagelaten, willens en wetens.
Ondertussen kreeg de bevolking voortdurend een verwijtende vinger van de ambtelijken in de Eerste en Tweede Kamer van de Staten Generaal der Nederlanden. Ja, lekker makkelijk, zij genieten met z'n allen het zogenaamde 'politieke immuniteit'. Oftewel ze zijn individueel niet aansprakelijk te houden voor wat zij zeggen, verzwijgen, doen en laten in de beide Kamers der Staten Generaal. Zij braken de zorg af, voortdurend. Daarmee verdwenen er duizenden verpleegkundigen en de rest die wel bleven kregen te weinig vergoeding. Bovendien maakt dit alles het werken in de zorg, zoals op een IC afdeling in een ziekenhuis, er niet aantrekkelijker op. En het volk moest massaal de zorg ontzien en kreeg onterecht de schuld van de grote druk. Het tekort, de krapte, de spanning en hoge druk was het directe resultaat van een voortdurende afschaal beleid. En nu zullen die ambtelijken wellicht nota bene het gore lef hebben om te beweren dat het allemaal wel degelijk te doen was. Oftewel de afschaling en centralisatie van de zorg zal nog meer onderdeel gaan worden van het kabinetsbeleid.
Na twee jaar van ellende is het leven van alledag voor velen ontwricht. En lijken de verantwoordeijke beleidsmakers nog steeds met een beschuldigende vinger van zich af te wijzen. Terwijl zij het toch zelf zijn die bij een steeds verder groeiende bevolking de zorg zijn gaan afschalen en centraliseren. De verpleegkundigen zetten wel door, want zij kunnen hun werk niet zomaar stil leggen. Daar lijken de Nederlanders ook onuitgesproken op te vertrouwen. Sterker nog, als zij zouden gaan staken, dan stond heel het land van verontwaardiging op de kop. Ondertussen kozen vele medelanders schijnbaar toch weer voor politieke partijen die juist een verdere afschaling van de zorg willen. Nog meer ziekenhuizen dicht door de overgebleven locaties te gaan centraliseren en afdelingen te verplaatsen. Het zijn weer dezelfde ambtelijken die verder gaan met afbreken. En ondertussen wel een hoog kwaliteitsniveau verwachten van de zorg en het tekort schieten er van verwijten aan hen die er geen enkele schuld aan hebben. Voor mij is dat te idioot voor woorden.
Nederland zal in inwoner aantallen met zo'n 100'000 mensen per jaar stijgen. Jij zult wellicht zonder meer begrijpen dat er met 17,5 miljoen mensen in een land een grotere behoefte zal zijn aan voedsel, drinken, kleding en onderdak dan de 15 miljoen in 1996. Dat geldt ook voor de behoefte aan onderwijs en werk / ondernemen. Net als er meer behoefte zal zijn naar sport en ontspanning. En deze behoefte houdt ook langer aan omdat wij als mensen gemiddeld ouder worden. Dit geldt in nog sterkere mate voor de zorg. En dan lijkt het afschalen daarvan en het bezuinigen daarop volstrekt onlogisch. Dat vraagt om problemen en langdurige ellende, want de pijnlijke gevolgen van de tijdelijke wet zullen nog lang nagalmen. Het lijkt mij dat het gezonde verstand bij de beleidsmakers voorgoed verdwenen is. Hopelijk is het bij de bevolking nog wel intact. De komende tijd mag dat in de praktijk van alledag gaan blijken.
