Yeniden Merhaba

Herkese merhaba. Çook uzun bir süre ara verdim bu sefer, aylar sürdü biliyorum, ama döndüm işte. Sevgili @sudefteri etkili oldu tabii bu geri dönüşte. O beni bir yıl önce kırmayıp buraya gelmişti, şimdi ise sıra bendeydi. Önce eve, evime döndüm, sonrasında ise yazmaya ve elbette buraya. Geçen aylara değinmek istemiyorum. Burayı da ne yazık ki fazla takip edemedim, neler oldu neler değişti fazla bilmiyorum. Zamanla açığı kapatırım elbette.

Gelelim şimdiye. Bu aralar günümü öyle çok şeyle dolduruyorum ki yapmak istediğim birçok şeye vakit bulamıyorum. Öncelikle tatlı papağanımla yepyeni bir yolculuğa başladım. Onunla ilgili bulabildiğim her şeyi okuyup bilgilenmeye çalışıyorum. Bununla ilgili ayrı bir seri yazıp öğrendiklerimi sizlerle paylaşmak istiyorum, aynı zamanda kendim için de bilgilerimi derleyip toparlamış olmak güzel olacak.

Her gün bir bölüm de olsa bir dizi izlemeye çalışıyorum. Şu an izlemekte olduğum dizi ise Netflix'in ilk Alman dizisi: Dark

Bir çocuğun kaybolması, dört aileyi hummalı bir cevap arayışına iter. Bu arayışları, üç nesli kapsayan akıl almaz bir gizemi ortaya çıkarmalarına neden olur.

Aranızda izlemiş olanlar vardır mutlaka. 2017 dizisi çünkü. Benim hoşuma gitti bu konulara ilgim olduğu için.

“Geçmiş, şu an ve gelecek arasındaki fark, inatçı bir illüzyondan ibarettir…” – Albert Einstein

Bu konu üzerinde düşünmek ve kendi içimle tartışmak bu zamanlarda daha çok ilgimi çekiyor. Geçmişe gidip değiştirebileceğim bir şey değil (belki de tam tersi) ama çoğu zaman belli bir zaman diliminde -kendinden başkasına diyemedikleriyle- sıkışıp kalanlar anlar beni.

Dışı sükûn ile zâhir derunu mahşer olanlar anlar...

Sürekli geriye dönüp yeniden başa sarmak ve bunu da bile isteye yapmak... Kendinizi hiç ama hiç değişmeyen ve de asla değişmeyecek bir şeyin ortasında buluvermek. Kapana kısılmış olmak ama kendi kapanından da çıkmak istememek. Kurtulmak istiyor muyum? Hayır. Kesinlikle hayır. Benim gerçeğim bu oldu artık çünkü. Benim için gerçek olan tek şey bu oldu. Zamanda yolculuk mu çözüm? Belki.

Gelelim şu anda ne okuduğuma. Aslında bir süredir yazmayı ve aynı zamanda okumayı bırakmıştım. Neden bilmiyorum, aslında biliyorum ama kendime bile söylemek istemiyorum. Böyle tuhaf huylarım vardır. Mantıksız da olsa yapıyorum işte. Bir şeyleri hatırlattığı için aylarca ve hatta bir daha asla dinlemediğim şarkılar, geçmediğim yollar, okuyamadığım kitaplar vardır. Bu da öyle bir şey galiba. Ama yine de kaldığım yerden devam edeceğim galiba. Kitaplarıma küs kalamıyorum. Narnia Günlükleri 3/ At ve Çocuk da küs kalamayacağım bir kitap. Elbette devam edeceğim.

Şimdilik gitmem lazım. Sevgili Pikachu ile ilgilenmem lazım, oyun saatimiz geldi de geçiyor bile :)

^{Görsel Kaynak 1 Görsel Kaynak 2}