Second day of earthquake. We are trying to get over the surprise of the first day. The pain of the first day continues to increase. The death toll in the earthquake continues to rise. Turkey is waiting for help. Trying to reach the survivors under the rubble. The sound that caused the tram in my country is echoing. "DOES ANYONE HEAR MY VOICE".
Today, the funerals of my childhood friends and their children were buried under the rubble. I suffered their death. I received the news that two of my friends were burned to death in Iskenderun. I didn't sleep all night. People are waiting sleeplessly in the cold. How can I sleep in a warm house? I cried at the hateful news on TV. I rebelled. I was ashamed of my humanity because I was sitting at home. I left my daughter with the neighbor. I said I have to do something now.
I went to the disaster area aid coordination center of Antalya Konyaaltı Municipality. I worked as a volunteer at the help center there. It felt so good to be there, to be useful. People are clamoring to help. Thousands of parcels of need materials were collected. And quickly loaded with trucks. A very nice system has been set up. Incoming aid packages are separated and packaged according to groups. Young people work as volunteers. People of all ages were there for material and moral assistance. Even people of all races were there. Volunteers who were citizens of Ukraine and Russia were also there. On the bad day, everyone worked shoulder to shoulder.
Any help is greatly appreciated. Even a sock is so precious right now. Please support even a little. This is a disaster. The weather is very cold. And people are struggling to survive under the snow. Pain has no language or religion. For your help:
https://afad.gov.tr/depremkampanyasi2
You can get information from the official address. You can support 
Deprem de ikinci gün; Sesimi duyan varmı?
Depremde ikinci gün. İlk günün şaşkınlığını atmaya çalışıyoruz. İlk günün acısı artarak devam ediyor. Deprem de ölenlerin sayısı artmaya devam ediyor. Türkiye Yardım bekliyor. Göçük altından kalanlara ulaşmaya çalışılıyor. Ülkemde tramvaya sebe olan o ses yankılanıyor. "SESİMİ DUYAN VAR MI"
Bu gün çocukluk arkadaşlarımın ve çocuklarının cenazesi göçük altında çıktı. Onların ölüm acısını yaşadım. İskenderun'da iki arkadasimin yanarak öldüğü haberini aldım. Bütün gece uyumadım. İnsanlar soğukta uykusuz bekliyorlar. Ben sıcak evde nasıl uyuyabilirim. Televizyon da ki haberlere ağladım. İsyan ettim. Evde oturduğum için insanlığımdan utandım. Kızımı komşuya bıraktım. Artık bir seyler yapmalıyım dedim.
Antalya Konyaaltı Belediyesi'nin Afet bölgesi yardım koordinasyon merkezine gittim. Gönüllü olarak orada ki yardım merkezinde çalıştım. Orada olmak, bir işe yaramak bana çok iyi geldi. İnsanlar yardım yapmak için canla başla çalıyorlar. Binlerce koli ihtiyaç malzemesi toplandı. Ve hızlıca tırlarla yüklendi. Çok güzel bir sistem kurulmuş. Gelen yardım paketleri ayrılıyor ve gruplara göre kolileniyor. Gençler gönüllü olarak çalışıyorlar. Her yaştan insan maddi ve manevi yardım için oradaydı. Hatta her ırktan insan oradaydı. Ukrayna ve Rusya vatandaşı olan gönüllüler de oradaydı. Kötü günde herkes omuz omuza çalıştı.
Yapılan her yardım çok degerli. Şuan bir çorap bile çok kıymetli. Lütfen ufak da olsa destek olun. Bu bir facia. Hava çok soğuk. Ve insanlar kar altında yaşam mücadelesi veriyor. Acının dili ve dini yoktur. Yardımlarınız için:
https://afad.gov.tr/depremkampanyasi2
resmi adresten bilgi alabilirsiniz.
