تاکنون دربارهی بیماریهای اتوایمیون چیزهایی شنیدهاید؟ برخی از افراد ممکن است دچار بیماریهایی مانند آرتریت روماتوئید، لوپوس، اسکلرودرمی، و بعضی از انواع بیماریهای تیروئید شوند که در این بیماریها عامل اصلی عمل کردن سیستم ایمنی بدن بر علیه خود بدن میباشد.
در اینگونه بیماریها، سیستم ایمنی بدن به صورت اشتباه بافت طبیعی بدن را مورد تهاجم قرار میدهد، و فرد دچار مجموعهای از علائم میشود که بسته به نوع و شدت آن در گروههای مختلف طبقهبندی میشود.
Arterial onion skin lesion in scleroderma. Image credit: hindawi.com
یکی از این بیماریها بیماری اسکلرودرمی میباشد. در این بیماری معمولاً پوست درگیر میشود. پوست بیماران دچار خشکی و سفتی شده و معمولاً نسبت به پوست سالم ضخیمتر میشود. بعضی اوقات به دلیل تغییراتی که در سطح پوست اتفاق میافتد، زخم و آسیبهای پوستی جدی ایجاد میشود.
این بیماری گاهی ممکن است پیشرونده باشد. هر چند بیماری نادری میباشد، ولی در صورت شناسایی سریع و با استفاده از درمانهای نگهدارنده، میتوان تا حدودی بیماری را کنترل کرد.
در این بیماری، الیاف کلاژن در مناطقی از بدن مانند پوست صورت و اندامها، ریه، کلیه، و دستگاه گوارش بهویژه در مری و نیز در مفاصل دست و پا تجمع پیدا میکنند و باعث ایجاد محدودیت حرکتی، سفتی پوست، و علائم و عوارض بیماریهای کلیه و ریه میشوند.
این بیماری ممکن است به صورت سیستمیک و یا موضعی بروز کند. هنوز علت واقعی این بیماری مشخص نشده است، هرچند خودایمنی عامل اصلی میباشد.
در حقیقت باید گفت که این بیماری یک بیماری چندعاملی است، یعنی چندین عامل بر روی هم باعث بروز این بیماری میشود. یکی از عوامل دخیل در آن زمینهی ژنتیکی است. زمینهی وراثتی فرد میتواند یکی از دلایل ابتلا به این بیماری باشد. دلیل دیگر ابتلا به این بیماری میتواند میکروبها و عوامل عفونی باشد که با تحریک سیستم ایمنی موجب بروز این بیماری میشوند.
بیشترین سنین ابتلا به این بیماری در سنین بین ۳۵ تا ۵۰ سالگی است. در حقیقت باید گفت که در سنین زیر ۵ سال و بالای هفتاد سال بروز این بیماری نسبتاً نادر است و بیشتر در سنین میانسالی مشاهده میشود.