رادیوتلسکوپ‌ها

همانطور که می‌دانیم نور مرئی امکان مشاهده بسیاری از اجرام آسمانی را به ما می‌دهد اما تعداد بسیار بیشتری نیز وجود دارند که از خود هیچ نوری ساطع نمی‌کنند. به این دلیل که غبارات ستاره‌ای که اطراف آنها هستند نور آنها را کاملاً جذب می‌کنند و یا اینکه آنقدر از ما دورند که توان تلسکوپ های نوری ما برای یافتن و رصد آنها کافی نیست.

در نتیجه ستاره شناسان از انواع دیگر تشعشعات الکترومغناطیسی که شبیه امواج رادیویی هستند، برای حل این مشکل استفاده می‌کنند. طیف سنج‌ها نیز امکان مطالعه‌ی ترکیبات اجرام آسمانی را فراهم می‌کنند.

حدود نود سال پیش، یک مهندس که دنبال راهی برای ارتقاء دریافت کننده ‌ های رادیویی بود و از ایجاد الکتریسیته‌ی ساکن جلوگیری می‌کرد، ناگهان متوجه شد که از فضا الکتریسیته‌ی ساکن دریافت می‌کند.

به‌دنبال این کشف،ستاره‌شناسان، استفاده از این روش جدید را برای مطالعه‌ی فضا آغاز کردند و با این روش تعداد زیادی ستاره و دیگر اجرام کیهانی را کشف کردند.

نور فقط بخشی از تشعشعات اجرام آسمانی است. با توجه به اینکه طول موج‌ها در طیف گسترده‌ای تغییر می‌کنند، با استفاده از رادیوتلسکوپ‌ها، می‌توانیم این طول موج‌ها را که جزو نور مرئی به حساب نمی‌‌‌آیند، را دریافت کنیم.

Source

رادیو تلسکوپ‌ها بسیار بزرگ بوده و عمدتا از یک منعکس کننده به شکل آینه‌ی مقعر تشکیل شده‌اند. بدین ترتیب تشعشعات ثبت شده از فضا در نقطه‌ی مرکزی تجمع پیدا می‌کنند. پس رادیوتلسکوپ نوعی آنتن یا موج‌گیر بسیار بزرگ است.

امواج پس از ثبت و متمرکز شدن به یک تقویت کننده فرستاده می‌شوند تا تبدیل به امواج قابل استفاده شوند.