De nieuwjaarswensen van de Fransen gaan lang door in januari. Zij gaan gewoon na driekoningen door met de 'beste wensen'. Zo werden we uitgenodigd voor een Apéro dinatoire bij de buren met een Galette des Rois toe. Dat is een taart die speciaal voor het driekoningenfeest wordt gebakken. Het is een taart met heerlijke frangipane vulling en in de taart wordt een voorwerp zoals een boon of een porceleinen beeldje verstopt. De persoon die het terugvindt in zijn stuk taart is die dag de koning(in) en mag een kroon dragen.
Volgens de Franse traditie gaat de jongste van het gezelschap - ik was de pineut - onder de tafel zitten en zegt dan bij elk afgesneden stuk van de taart (zonder dat hij/zij het kan zien) voor wie het bestemd is. Zo kan de snijder van de taart niet beïnvloedden wie de koning zal worden. Deze keer was Henry de koning en hij koos zijn Danielle als koningin. Zie foto boven
Eve had twee taart gebakken, één met gluten en één zonder. Die kregen we die avond niet op, dus zij hadden voor het ontbijt de volgende dag nog wat over. Nu wilde het dat we maar één boon hadden gevonden (door Henry), de tweede zat dus nog in het stuk wat was over gebleven. Het was dan ook niet zo vreemd dat Eve hem vond de volgende dag. En voor de volwassen Fransen is dit feest net zo vermakelijk als voor de kinderen, dus iedereen zet graag de kroon op, zo ook Eve en Régis.
Voor het bovengenoemde apéro dinatoire had ik 'winterpunch' meegenomen, wat ze hier ponch d'hiver noemen. Het recept hierboven dat ik kreeg van Romy Schneider maak ik graag, al laat ik de suiker weg... dat is m.i. helemaal niet nodig met die fruitsappen. In Sintipo heb ik geen appel-vlierbessensap gevonden, dus ik maakte het met 40% appelsap, 40% druivensap en 20% cranberrysap: ook heerlijk. We hebben met zijn negenen 2,5 liter opgedronken!
Na een paar mooie dagen hebben we dit weekend weer een épisode Mediteranée: dus weer veel regen. Zo ook vrijdag en vrijdag is marktdag. Dus gewapend met paraplu en capuchon toog ik naar de markt, waar niet veel kraampjes stonden, wat geheel begrijpelijk was. Iedereen dook onder de afdakjes van de kramen wat voor een gezellig sfeertje zorgde. Zo trof ik Sophie en we besloten, net als veel Fransen, een kopje koffie op het terras te gaan drinken. Ja, op het terras! Zelfs als het hier regent, zitten zoveel mogelijk mensen op het terras onder de terrasschermen. Dik ingepakt, maar wel droog. We moesten er wel om lachen, dat we net zo stoer als al die Fransen zijn.
In ons huis zijn we altijd bezig met te kijken welke materialen we kunnen hergebruiken voor iets. Zo ben ik bezig met nieuwe kussentjes te maken voor onze buitenstoelen, gemaakt van alleen maar hergebruikt materiaal. Zo hadden we twee oude terrasstoelkussens als "vulmateriaal" voor een aan Bart verzonden beeld bewaard. De stof was her en der stuk, maar de vulling helemaal niet. De stof die ik gebruik komt van de ontmantelde oude boxsprings uit ons huis (waar ik vorig jaar over schreef, die met die grote metalen veren erin, herinner je je dat nog?). Dus materiaal kosten: nul, arbeidsloon: onbetaalbaar...
Een ander hergebruik was het volgende. Bart wilde graag een aantal van zijn plateel vazen op de kasten op de palier op de tweede verdieping zetten. Echter... de bovenkant van de kast ligt veel lager dan de 'hoed' van de kast. Dus heeft Bart twee verhogers gezaagd uit een pallet. Nu ziet een pallet er niet zo fraai uit, hij zou net een beetje zichtbaar zijn. Of ik nog een stukje stof had wat we over de verhoger konden leggen. Nou: ik had dus net de kussenvulling uit de stof gehaald (die we als verpakkingsmateriaal kregen), dat was een grijze stof. Deels kapot, maar niet alles: dus dat werd verknipt en over het hout gelegd. Zie hierboven het resultaat: je ziet net een grijs randje waar de vazen opstaan, die bijna wegvalt bij de kleur van de kast. Precies goed dus! We hebben er enorm veel lol in om dit soort dingen te doen, met nul kosten en prima effect.
Ondertussen werken we ook nog wat aan het plafond aan een van de slaapkamers... het vul- en schuurwerk nadert het einde
De uitdrukking die deze week ter sprake kwam, was "tout m'est Aigoual". De Mont Aigoual is de hoogste berg van de Cevennen, waar momenteel redelijk wat sneeuw ligt. Tijdens ons etentje van hierboven kwam de zin 'tout m'est Aigoual' ter sprake. Ik moest even goed luisteren waar het over ging, want ik dacht dus aan die berg. Nu spreek je Aigoual en égal (gelijk) bijna hetzelfde uit.. .een woordgrapje dus. Het zegt zoiets als 'het kan mij niet schelen' of 'ik vind het best'.
In de winter maak ik meestal een grote pan soep in het weekend, die we de hele week door met lunch kunnen eten. Deze week maakte ik voor het eerst pinda-pastinaaksoep met kokos uit de Vegabijbel, een aanrader! Ook proberen?
4 personen
Snijd de uiteinden van de stengel citroengras, verwijder het buitenste stugge laagje en stamp met het heft van een koksmes of vijzel een paar keer op de stengel. Leg een knoop in de stengel.
Verhit wat olie in ruime kookpan. Fruit de ui en prei ongeveer 3 minuten tot glazig. Voeg knoflook, citroengras en rode peper toe, bak nog 2 minuten mee. Voeg de pastinaak en pinda's toe en bak nog 2 min. Voeg de groentebouillon en kokosmelk toe en laat 10 min op middelhoog vuur koken. Zet het vuur uit en verwijder de stengel citroengras uit de soep.
Blend met staafmixer tot een soep met romige structuur. Proef en breng op smaak met eventueel nog wat peper. Soep te dik? Voeg dan nog wat extra water toe.
Meng intussen de ingrediënten voor de topping.
Schep soep in kommen en garneer met pinda-bosui-kokostopping.
