ဥပုသ္ေန႔ေရာက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္က မနက္ခင္းကတည္းက ေစာေစာထၿပီး ယေန႔အစည္းအေဝးတြင္ ေျပာရမည့္စကား၊ လုပ္ရမည့္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကို ေရးဆြဲေနမိသည္။ ထို႔ေနာက္ ေက်ာင္းကို ေစာေစာထြက္ခဲ့ၿပီး ႐ံုးခန္းထဲတြင္ ေက်ာင္း၏ အေနအထား၊ ဝန္ထမ္းမ်ားအေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းသမိုင္း၊ စာရင္းအင္းမ်ားကို ႀကိဳၿပီး ေလ့လာေနမိသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း အစည္းအေဝးက ေန႔လယ္ ၁ နာရီမွျဖစ္သည္။ ေန႔လယ္ ၁၁ နာရီခန္႔ တြင္ ထမင္းစားရန္ ပဲ့ေထာင္ဂိတ္ကို ဆင္းလာမိသည္။
“ဆရာႀကီး”
ၿခံထဲက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေျပးထြက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႔ ပိတ္ရပ္လိုက္သည္။
“သမီး ဘာလဲ။ ဘာကိစၥလဲ။ ေက်ာင္းသူလား”
“သမီးက တြဲဖက္တက္မွာဆရာႀကီးရဲ႕။ မမက ဆရာႀကီးကို အိမ္ထဲႂကြပါဦးတဲ့”
ကၽြန္ေတာ့္ကို ထြက္ေခၚေသာအိမ္မွာ အိမ္ဆိုင္ႀကီးတစ္ဆိုင္ျဖစ္သည္။ ပစၥည္းေတြ တိုးလိုးတြဲေလာင္း ခ်ိတ္ထား သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဘာမွန္းညာမွန္းမသိ ကေလးေနာက္က လိုက္ခဲ့သည္။
“ဆရာ … ႂကြပါရွင္ … အိမ္ဦးခန္းကို ႂကြပါ”
“ရပါတယ္ဗ်ာ … ဘာကိစၥပါလိမ့္ … ကၽြန္ေတာ္ ဒီခံုမွာပဲထိုင္ပါ့မယ္။ ေျပာပါ”
“အို မဟုတ္တာ လာပါဆရာရဲ႕”
အမ်ိဳးသမီးက အသက္ ၃၀ ေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ရွိမည္။ အသားကျဖဴျဖဴ၊ ဆံပင္ကရွည္ရွည္ကို ဆံထံုးႀကီးထံုး ထားသည္။ ေရွးဆန္ဆန္အလွတစ္မ်ိဳးျဖစ္ၿပီး ဤသို႔ေသာ ရြာတြင္ ရွိမည္ဟု မထင္မွတ္ရသည့္ လွပေသာ အလွပိုင္ရွင္တစ္ဦးဟု ဆိုရမည္။
“အဟမ္း … ဆရာၾကည့္လွခ်ည္လား … လူကို အေနခက္ေအာင္”
“ေၾသာ္ … အင္း … ဟိုဒင္းေလ … ေဆာရီးဗ်ာ”
“ဟင္း … ဟင္း … ညီမေလးကေျပာတယ္ … ေက်ာင္းမွာ တြဲဖက္သင္မယ့္ဆရာႀကီးေရာက္လာၿပီဆိုလို႔ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးႀကီးနဲ႔ အသက္ႀကီးႀကီးထင္ေနတာ … ခုေတာ့”
“ခုေတာ့ … ထင္ထားတာထက္ေတာင္ အသက္ႀကီးေနတဲ့ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ေနရတယ္ေပါ့”
“ဆရာကေတာ့ေလ … ေျပာေတာ့မယ္”
“အေၾကာင္းကိစၥမ်ားရွိသလားဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ပဲ့ေထာင္ဂိတ္မွာ ထမင္းသြားစားမလို႔ပါ”
“ဆရာ … ဒီေန႔ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ေဖေဖ့ကို ရည္စူးၿပီးေတာ့ အ႐ုဏ္ဆြမ္းကပ္တယ္ရွင့္။ အဲဒါ ဆရာ့ကို ေတြ႔တာနဲ႔ ညီမေလးကို အေခၚခိုင္းလိုက္တာ။ ထမင္းကို ဒီမွာပဲ ဘုဥ္းေပး … အိုရွင္ ေယာင္ကုန္ပါၿပီ … စားသြားပါရွင့္”
“ဟာ … အားနာလိုက္တာ … ဘာဟင္းလဲဗ် … ျမန္ျမန္သာခ်ေပးေတာ့ ဆာေနၿပီ”
“ဆရာကေလ အရမ္းပြင့္လင္းတာပဲ … ခင္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ”
“ဒါက အစပဲ ရွိေသးတာ … မရင္းႏွီးေသးလို႔ေနာ္”
“ညီမေလးေရ … ျမန္ျမန္လုပ္ … ဆရာ့ကို ထမင္းျပင္ေကၽြးရေအာင္”
“မမပဲ ခူးေကၽြးလိုက္ေလ … ဒီမွာ ညီမေလး ေဈးေရာင္းေနရတယ္”
ထမင္းဝိုင္းကို ျပင္ေပးေနသည့္ သူ႔ကိုခိုးၾကည့္ေနမိသည္။ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔စြာ သြားလာလႈပ္ရွားေနတာေလးကို ခိုးၾကည့္ေနမိျခင္းျဖစ္သည္။
“ဆရာ … ဒီမွာ လက္ေဆးပါရွင္”
ကၽြန္ေတာ္ကလက္ေဆးလိုက္ၿပီး
“ဟင္းေတြက စံုေနတာပါပဲလား။ ဘုန္းႀကီးပြဲက်ေနတာပဲ”
“ဘယ္သူ႔မွ ဖိတ္တာမဟုတ္ဘူးဆရာ။ ဆရာ့ကို ဖိတ္ခ်င္တာ။ အရင္ဆရာႀကီးလိုထင္ၿပီးေတာ့ မဖိတ္ရဲဘူး”
“အင္း … ကၽြန္ေတာ္က အရက္မေသာက္တတ္ပါဘူး”
“စားပါဆရာရဲ႕ … အားရပါးရထည့္စားစမ္းပါ။ ဒီမွာ ၾကက္အသည္းအျမစ္ေလး”
ကၽြန္ေတာ္က ထမင္းစားေနရင္းက
“ေဈးဆိုင္ႀကီးက အႀကီးႀကီးပဲေနာ္”
“ဟုတ္တယ္ရွင့္ … ကၽြန္မတို႔မွာ ဝါးခုတ္သားေတြကလည္းမ်ားေတာ့ သူတို႔ကုန္ယူႏိုင္ေအာင္ အစံုတင္ထား ရတယ္”
“ေၾသာ္ … အိမ္ေထာင္ဦးစီး အမ်ိဳးသားက ဘယ္သြားလဲ”
“အို … ဆရာကလည္း ကၽြန္မက အိမ္ေထာင္မရွိပါဘူးရွင့္”
“ဟာဗ်ာ ေဆာရီး … ကၽြန္ေတာ္က လုပ္ငန္းႀကီးဆိုေတာ့ မထင္ဘူးေလ”
“ေဖေဖက မႏွစ္ကဆံုးသြားတယ္ဆရာ။ ေမေမကလည္း က်န္းမာေရးေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မနဲ႔ ညီမေလးပဲ စီးပြားေရးကို ႐ုန္းကန္ေနရတာ။ ညီမေလးက မႏွစ္ကမွ ရွစ္တန္းေအာင္ထားတာေလ။ အဲဒါ ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို႔ ၿမိဳ႕ကို ပို႔ရမွာလည္း ခက္ေနတယ္။ ခြဲသြားလို႔လည္းမျဖစ္။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းေလ။ သူ႔ကို ပညာလည္း ဆက္သင္ေပးခ်င္ေနတာ။ ခုေတာ့ ဆရာတို႔က တြဲဖက္ဖြင့္မယ္ဆိုလို႔ အရမ္းကို ေပ်ာ္သြားတာ”
“ေအးေလ … ေန႔ခင္းက်ရင္ အစည္းအေဝးေတာ့ လာတက္ဦးေနာ္”
“တက္မွာေပါ့ဆရာရဲ႕”
ကၽြန္ေတာ္က ထမင္းစားၿပီးသြားသျဖင့္ လက္ေဆးခြက္ကို လွမ္းအယူတြင္ သူကလည္း လက္ေဆးခြက္ကို လွမ္း အေပး လက္ခ်င္းကိုင္မိသြားသည္။
“အို … ေဆာရီးေနာ္”
“ရပါတယ္ဆရာရဲ႕”
သူ၏ ျဖဴေဖြးေသာ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ရဲသြားသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ သတိထားလိုက္မိသည္။ လက္ေဆးၿပီးေနာက္
“ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ တင္ေမာင္ဝင္းပါ … ဒီက”
“ျဖဴျဖဴျမင့္ပါ … တစ္ရြာလံုးကေတာ့ မျဖဴလို႔ပဲေခၚတယ္”
“ကၽြန္ေတာ္လည္း မျဖဴေပါ့ေနာ္”
“ဆရာ … မုန္႔ေတြစားပါဦး။ ဒါနဲ႔ ဆရာေရာ … အမ်ိဳးသမီးကို တစ္ခါတည္း ဘာေၾကာင့္ ေခၚမလာတာလဲ”
“ေခၚလာမလို႔ပဲဗ် … ဒါေပမဲ့ သူက …”
“ဝန္ထမ္းလားဆရာ”
“မဟုတ္ဘူးဗ် … ကၽြန္ေတာ္က ေခၚလာခ်င္တာ … ဒါေပမဲ့ မရွိေသးလို႔ လိုက္ရွာေနရတာ”
“ဟာ … ဆရာကလည္း အေကာင္းမွတ္လို႔ နားေထာင္ေနတာ။ ဆရာ့ကို တည္တည္ႀကီးနဲ႔ မေနာက္တတ္ဘူး ထင္ေနတာ”
“လူတစ္ေယာက္ကို ေပါင္းၾကည့္မွ သိမွာေပါ့ဗ်ာ”
“အို ဆရာကလည္း”
“ဒီလိုပါ … လူတစ္ေယာက္ကို အေၾကာင္းမသိဘဲနဲ႔ မဆံုးျဖတ္နဲ႔လို႔ ေျပာခ်င္တာပါ”
“ဆရာ့ကိုေတာ့ အရမ္းခင္သြားၿပီ သိလား။ ေနာက္လည္း ထမင္းလာစားရမယ္ေနာ္”
“တကူးတကေတာ့ လာမစားပါရေစနဲ႔ဗ်ာ။ ဘယ္သင့္ပါ့မလဲ။ ကၽြန္ေတာ္သြားမယ္။ ေန႔လယ္ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းမွာေတြ႔မယ္”
“လာမွာဆရာ … စိတ္ခ်”
ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ႐ံုးခန္းေရွ႕တြင္ ကိုတိုးေရာက္ေနသည္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ကို ကိုင္ထားၿပီး ႐ံုးခန္းေရွ႕က ဝရန္တာေပၚတြင္ ထိုင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။
“ကိုတိုးရယ္ ျပဳတ္က်ပါ့မယ္”
“ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက ဘယ္ကို ႂကြျမန္းေတာ္မူေနမွန္း မသိေတာ့ ေစာင့္ေနရတာေပါ့”
“ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းသြားစားတာဗ်”
ကၽြန္ေတာ္က ႐ံုးခန္းတံခါးကို ဖြင့္လိုက္ၿပီး ျပတင္းေပါက္ေတြပါ လိုက္ဖြင့္လိုက္သည္။
“ဟာကြာ … ငါက မင္းစားရေအာင္ဆိုၿပီး အေစာႀကီးထခ်က္ ထားတာကြ”
“ေအးဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆာတာနဲ႔ ပဲ့ေထာင္ဂိတ္ကို ထမင္းသြားစားတာ … ေျပာရဦးမယ္ သိလား … ထမင္း အလကား စားခဲ့ရတယ္”
“ဘာလဲကြ … ဘယ္က ဒကာနဲ႔ ေတြ႔ခဲ့လို႔လဲ”
“ကိုတိုး … ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာတစ္ေယာက္က ထမင္းေခၚေကၽြးလိုက္တာဗ်”
“ဘယ္သူလဲ … ဘယ္က ေကာင္မလဲ”
“ဟိုး … ရြာလယ္ပိုင္းေလာက္က ကုန္စံုဆိုင္ႀကီးေလ သိတယ္မဟုတ္လား … မျဖဴတဲ့ဗ်။ သူ႔ဆိုင္ေရွ႕ကအျဖတ္ အတင္းေခၚၿပီး ထမင္းေကၽြးလိုက္တာ။ ေျပာရဦးမယ္ သိလား။ ကိုတိုး … မျဖဴက တကယ္ေခ်ာတာေနာ္”
“မင္း စားၿပီးၿပီ မဟုတ္လား”
“ေအးေလ စားၿပီးလို႔ ဗိုက္ကိုတင္းေနတာပဲ”
“မင္း ေသာက္ခြက္ႀကီးကပါ ၿပံဳးၿဖီးၿဖီးျဖစ္ေနတာၾကည့္ၿပီး မင္းဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ ငါခန္႔မွန္းလို႔ ရတာေပါ့။ ေအးေလ … မင္းစားၿပီးၿပီဆိုေတာ့ မင္းအတြက္ ယူလာတာေတြ ေခြးေကၽြးလိုက္ဖို႔ပဲ ရွိေတာ့တာပဲ”
“မလုပ္နဲ႔ေလ ကိုတိုး … ညစာ စားရတာေပါ့”
ကိုတိုးက ခ်ိဳင့္ကိုဆြဲသြားၿပီး ေက်ာင္းေအာက္ကို ဆင္းသြားကာ ေခြးတစ္အုပ္ကိုေခၚၿပီး ထမင္းေကၽြးေနသည္။
“ကိုတိုး … ခင္ဗ်ားကေလ သိပ္ခက္တာပဲ … စိတ္ေနာက္ကိုယ္ပါ ျမန္လိုက္တာ”
“ငါ့မွာေတာ့ မနက္ကတည္းက ခ်က္လိုက္ရတာ … မင္းကို စားေစခ်င္လို႔။ ဝက္သားေတာင္ ဟိုဘက္ကမ္းကူးၿပီး သြားဝယ္ရတာ။ သူကေတာ့ အၾကည္ဆိုက္ၿပီး ျပန္လာ။ အလကားေကာင္”
“အလို … ကိုတိုး ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ဆိုးေနတာလား”
“မင္းကို ငါက ဘာျဖစ္လို႔ စိတ္ဆိုးရမွာလဲ … မင္းက ဘာေကာင္မို႔လို႔လဲ”
“ဒီမွာ ေဒၚတိုးတိုး … ခုခ်ိန္ဟာ ေက်ာင္း႐ံုးခန္းထဲမွာ။ ခင္ဗ်ား က်ဳပ္ခိုင္းတာကိုလုပ္ပါ။ တာဝန္ခံ ေက်ာင္းအုပ္ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေျပာမယ္။ ထိုင္ပါ။ စာရင္းေတြ လုပ္ရေအာင္”
“ေဟ့ေကာင္ … လူပါးမဝနဲ႔ … ခ်ီးမို႔လို႔ ငါ့ကို ေဒၚတိုးတိုးလို႔ ေခၚရတာလား”
“ခင္ဗ်ား မႀကိဳက္ဘူးေပါ့”
“ငါ့့ကို မိန္းမတစ္ေယာက္လို ဘယ္ေတာ့မွ မဆက္ဆံနဲ႔သိလား … မင္းကို အျပတ္ေျပာထားတာ”
“ေဆာရီး … ဘဲရီးေဆာရီး … သူငယ္ခ်င္း ကိုတိုး … ခင္ဗ်ားကို ေတာင္းပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကူညီပါ”
“ကဲ ေျပာ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ”
“ခင္ဗ်ား … ဒီေက်ာင္းက ဆရာ၊ ဆရာမေတြ အားလံုးကို အစည္းအေဝးဖိတ္ၿပီးၿပီလား”
“ဖိတ္ၿပီးၿပီ။ ဒါေပမဲ့ မေမွ်ာ္လင့္နဲ႔။ တစ္ေယာက္မွ လာမွာ မဟုတ္ဘူး”
“ခင္ဗ်ားဟာေလ … အဆိုးကို ႀကိဳတြက္ထားတာပဲ”
“ေဟ့ေကာင္ … ငါက ဒီေက်ာင္းမွာ အံတိုေနၿပီကြ။ ဒီက ေကာင္ေတြ၊ ေကာင္မေတြအေၾကာင္း မင္းထက္ သိတယ္။ မင္းကို တာဝန္ခံေက်ာင္းအုပ္ ေသာက္ဂ႐ုစိုက္စရာ မလိုဘူးဆိုၿပီးေတာ့ကို ေသာက္ရြဲ႕ေတြ တိုက္ဦးမွာ”
“ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မစိုးရိမ္ဘူးသိလား။ ကိုတိုးက အနားမွာရွိေနတာ”
“ေဟ့ေကာင္ … မင္း ငါ့အနားမလာနဲ႔”
“ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဗ်”
“မေန႔က မင္းက ဖက္လိုက္ေတာ့ ငါ့စိတ္ထဲ တစ္မ်ိဳးႀကီးပဲကြ”
“ဟုတ္လား … ကၽြန္ေတာ္က ႐ိုး႐ိုးသားသား ဖက္တာပါေနာ္”
“မင္းေျပာပံုက ရွီးတဲ့မွ ငါကပဲ ဆန္းေနသလို”
“ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မေျပာဘူးေနာ္။ ခင္ဗ်ားေျပာေနတာ။ ဒါနဲ႔ ကိုတိုး …”
“ဘာလဲကြ”
“မျဖဴေလးက ေခ်ာလိုက္တာဗ်ာ။ သူ႔အေၾကာင္းေလး သိပါရေစ”
“ေဟ့ေကာင္ … ရွီးမွ မေျပာဘူး … သြားေတာ့မယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို လိုက္ခဲ့”
ကၽြန္ေတာ္ကၿပံဳးလိုက္မိသည္။
#တင္ညြန္႔
photo credit;google image
