Ostatnio przeczytałem #98 - "Wolnoć" - Marcin Kołodziejczyk

Od czasu do czasu poszukuję czegoś innego niż kryminały czy powieści szpiegowskie. Dzięki abonamentowi w Legimi mam dostęp do różnych gatunków literackich i zdaję się na ślepy los, kierując się wyłącznie kryterium wersja z audiobookiem. W ten sposób odkryłem Marcina Kołodziejczyka i jego najnowszą książkę "Wolnoć".

Marcin Kołodziejczyk jest dziennikarzem od 18 roku życia. Jest też dokumentalistą filmowym. Od 2000 r. w POLITYCE. Nagrody: Przegląd Filmów Nurt Kielce (wyróżnienie, 2000 r.), Melchior (2006 r.), Discovery Encouragement Award (2007 r.), Planete Doc Review (proza dokumentalna, 2008 i 2009 r.), Pióro Nadziei Amnesty International (wyróżnienie, 2008 i 2009 r.), "Za różnorodnością, przeciw dyskryminacji" (2008 i 2009 r.).

"Wolnoć" to jest zbiór 25 opowiadań i wierszy, które w zasadzie mają jeden wspólny mianownik, powstały w okresie pandemii. Kilka z opowiadań luźno nawiązuje do czasów zarazy i związanych z tym obostrzeń, dostaje też się płaskoziemcom i antyszczepionkowcom. W tekście "Kaśka dostaje się w kocioł uliczny" są też nawiązania do protestów kobiet. Większość tekstów jest napisana z ironią i dużą dawką sarkazmu, sytuacje są karykaturalnie przerysowane i podlane odrobiną humoru.

O rany – łapie się za głowę udawanym, ale udanym gestem – weźcie sobie poczytajcie w internecie, nie ma żadnego covida. I wymienia adresy paru stron WWW, gdzie piszą o nieistnieniu wielu rzeczy.
Potem jest oczyszczająca kłótnia, coś w rodzaju afektywnego krwotoku. Okrzyki o płaskoziemcach i antyszczepionkowych debilach, którzy nawet przechorowawszy chorobę, nie wierzą w nią. Wilhelm Zdobywca robi się zły i odjeżdża na zawsze, żegnany śmiechem, na który zasłużył; dłużej się tego nie dało znieść. Ale robi koło i ponownie staje obok nas, otwiera okno i mówi zjadliwie: Tak wiele fajnych, ciekawych osób jak wy nie może się mylić, nie? Ale co, mówi, jeśli się jednak mylicie? Pomyśleliście o tym?
Przygazował basowo potężnym motorem i znikł w jesiennym oparze.
Pomyśleliśmy: kurwa, a jak to my się mylimy i wyjdziemy na głupków?

^{fragment tekstu "Ziemia jako miejsce płaskie wspart na 3 żółwiach"}

Kołodziejczyk nie oszczędza nikogo i nie bierze jeńców, z przymrużeniem oka patrzy na polityczną poprawność, a w zasadzie sprzeczności, w które przedstawiciele społeczeństwa popychają innych. W tekście "Osoba przysługuje się społeczeństwu dodatnio" tytułowa Osoba przygotowuje ważką rozprawę "mającej przyczynić się do wyrugowania z dyskursywnych przestrzeni wspólnych treści seksistowskich. Chodzi o różnorakie sfery życia – w tym sfery zarezerwowane zwyczajowo dla szeroko, interdyscyplinarnie pojmowanej kultury i tradycji. Przy czym, co ważne, rzecz sięgnie wstecz, by uzmysłowić czytającym długoletnie, jednostajne, działające efektem kuli śniegowej, nawarstwianie negatywnych wzorców." Na szczęście dla społeczeństwa Osoba nie jest zafiksowana na swoich tezach, albo po prostu zwyciężyło wyrachowanie, gdyż wynik badania wskazuje na kolizję dwóch poprawności politycznych.

Przy tak dużej liczbie tekstów znajdziemy tam bardzo dobre opowiadania, przy których świetnie się bawiłem, oraz nieco słabsze, te drugie w zasadzie jednym uchem wpadły drugim wypadły. Jednak chętnie jeszcze raz przesłucham całą książkę, bo słuchałem audiobooka w wykonaniu autora.