Początek pozytywizmu nierozerwalnie wiąże się z nazwiskiem Auguste’a Comte’a, ucznia Claude’a Henriego Saint-Simona. Comte stworzył teorię postępu wspartą własną historiozofią, a zauważyć w niej można wpływ myśli oświeceniowych badaczy, choć nie w pełni. Otóż Comte uważa, że historia nie jest ciągiem jednolitych zdarzeń, w przeciwieństwie do myślicieli okresu oświecenia. Przeczytać o tym można w jego dziele Wykład filozofii pozytywnej w sześciu tomach z lat 1830-1842.
Comte zakłada, że ludzie żyjący w określonym czasie pozostają w zależności od instytucji życia zbiorowego, a procesy te dzieli na trzy stadia. Pierwsze z nich nazywa teologicznym, drugie metafizycznym, a trzecie naukowym. Z poglądami Comte’a wiąże się powstanie socjologii. Koncepcje zawarte w tej nauce niejednokrotnie były przełomowe w historii doktryn politycznych i prawnych.
Zarówno Comte, jak i twórcy pozytywizmu prawniczego odrzucają wiarę w Boga czy inny byt metafizyczny, a także prawo naturalne i pojęcia takie jak „zwyczaj”, czy „tradycja”. Najważniejsze w ich założeniach jest doświadczenie płynące z systemów, które istnieją w świecie (chodzi tu oczywiście o prawo). Nie można tu mówić o prawie rzędu niższego i wyższego. Chodzi raczej o odpowiedź na pytanie: czym w zasadzie jest prawo? Badacze pozytywizmu pragnęli, aby właśnie rozmyślania nad nim stały się nauką, której podstawę stanowić będą doświadczenia.
https://pixabay.com/pl/photos/iustitia-orzecznictwo-prawo-skala-677945/
