“ဘဘ … လာ … ေနာက္က်တယ္”
“ေအး … သမီးရယ္ … ဘဘက တမင္ကို ေနာက္က်ၿပီးမွ လာတာ … ကုန္ၿပီလား”
“ရွိတာေပါ့ ဘဘရယ္ … ဘဘအတြက္ သမီးက ရွယ္ ဖယ္ထားတာ”
“သမီးအေဖေရာ”
“အိမ္သာတက္ေနတယ္နဲ႔ တူတယ္ … ေဖေဖေရ … ဒီမွာ ဘဘေရာက္ေနၿပီ”
ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြက ထြက္လာၿပီး
“ေဟ့ေကာင္ရာ ေနာက္က်လိုက္တာ”
“အင္း … လူေရွာင္ခ်င္လို႔ကို ေနာက္က်ၿပီးမွ လာတာပါကြာ”
“အင္း … မင္းကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေသာက္ခ်ိဳးေျပာင္းမွာ မဟုတ္ဘူး”
ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြအိမ္မွာ အလွဴလုပ္တယ္။ သူက လာခ်င္တဲ့အခ်ိန္လာဆိုလို႔ ၁၁ နာရီမွ သြားတယ္။ လူေတာင္မရွိေတာ့ဘူး။ သူ႔မိသားစုနဲ႔လည္း မေတြ႔တာၾကာၿပီေလ။ ဒါေၾကာင့္ ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာရ ဆိုရေအာင္ေပါ့။
ကၽြန္ေတာ့္ကို သမီးက ထမင္းေတြျပင္ေပးတယ္။
“ဘဘ … ဒါက ငါးေပါင္း … ငါးသေလာက္မဟုတ္ဘူးဘဘ။ ငါးၾကင္းေပါင္းထားတာ။ ဒီမွာ ၾကက္သား … ဘဘ အဝစားရမယ္ေနာ္”
“ေအးပါ သမီးရယ္”
ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းစားေနတုန္း သမီးက ယပ္လာခတ္ေပးေနတယ္
“သမီး ေက်ာင္းၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ဘာလုပ္မလဲ”
“ခုေတာ့ သင္တန္းပဲတက္ေနတယ္”
“ဘာသင္တန္းလဲသမီး”
“အဂၤလိပ္စာသင္တန္း”
“ဟုတ္လား … သမီးအေဖက မသင္ေပးဘူးလား”
“ေဖေဖလား … သူ႔စာနဲ႔သူ ပတ္ခ်ာလည္ေနတာ”
“ေဟ့ေကာင္ … သမီးကို ဘာျဖစ္လို႔ အဂၤလိပ္စာ မသင္ေပးတာလဲ”
“ငါက မင္းလို ေက်ာင္းဆရာမွ မဟုတ္တာကြာ … ဘယ္သင္တတ္မွာလဲ”
“သမီး အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းတက္ေနတာဆိုေတာ့ ဘယ္လိုသင္တန္းမ်ိဳးလဲကြ”
“ဘာေျပာတာလဲဘဘ”
“ေၾသာ္ … အဂၤလိပ္စကားေျပာ သင္တာလား … အေရး အဖတ္သင္တာလား”
“အေရး အဖတ္ အေျပာ အားလံုးပဲဘဘ”
“ဘာေတြ သင္သလဲကြာ”
သမီးငယ္က အခန္းထဲ ေျပးဝင္သြားၿပီး စာရြက္ေတြ တစ္ထပ္ႀကီး ယူလာတယ္။
ေက်ာင္းဆရာေဟာင္းဆိုေတာ့ စာသင္တယ္ဆိုတာကို သိပ္စိတ္ဝင္စားတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ခုေခတ္ ကေလးေတြကို ဘာေတြ သင္ေနသလဲ စပ္စုၾကည့္ရတယ္။
သမီးလာေပးတဲ့ စာရြက္ေတြကို တစ္ခုခ်င္းၾကည့္ လိုက္ေတာ့ စိတ္ပ်က္သြားတယ္။
“ဒါေတြကို ဘယ္လို သင္သလဲသမီး”
“ဒီလိုပဲ ဘဘ၊ စာရြက္ေတြ ေဝၿပီးေတာ့ ဆရာမက သင္တာပဲ။ သမီးတို႔ လိုက္ဖတ္ရတယ္။ လိုက္ဆိုရတယ္”
ကၽြန္ေတာ္က စာရြက္ေတြထဲကို ေမႊေႏွာက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဖုန္းေလးကို ထုတ္လိုက္တယ္။ ဖုန္းထဲမွာ ရွာေဖြၿပီးေတာ့
“လာသမီး … သမီး စာရြက္ကိုင္ထား။ လိုက္နားေထာင္ၾကည့္”
ကၽြန္ေတာ္က ဖုန္းထဲက အသံဖိုင္တစ္ဖိုင္ကို ဖြင့္ျပလိုက္တယ္
“ဟာ … ဒါ သမီးတို႔ကို သင္ေနတဲ့ စာေတြပဲ”
“ေအးေလ … အဲဒီ အသံဖိုင္ေတြက အင္တာနက္ထဲမွာ အမ်ားႀကီး … သမီးတို႔ကို ဖြင့္မျပဘူးလား”
“ဟင့္အင္း … သမီးတို႔ ဒီလိုပဲ စာရြက္ထဲကအတိုင္း လိုက္ဖတ္ … လိုက္ေျပာေနၾကတာ”
“ကက္ဆက္ေလး … ေအာ္ဒီယိုေလး ဘာမွ မဖြင့္ဘူးေပါ့”
“ဟင့္အင္း”
ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းစိတ္ပ်က္သြားတယ္။
ဒီေခတ္ကေလးေတြက ေခါက္႐ိုးက်ိဳးေနၿပီ။ ဘာကိုပဲ သင္သင္၊ ေလ့လာသည္ျဖစ္ေစ ဆရာပါမွဆိုတာ စိတ္ထဲမွာကို စြဲေနၾကေတာ့တာပဲ။
အင္တာနက္ေခတ္ထဲမွာ အားလံုးကို ေလ့လာလို႔ရတယ္၊ ကိုယ္တိုင္သင္ယူလို႔ ရတယ္ဆိုတာ သိကို မသိၾကေတာ့ဘူး။ သိေအာင္လည္း လမ္းမညႊန္ႏိုင္တဲ့ ေခတ္၊ စနစ္ကို ျဖတ္သန္းေနၾကရတာေလ။
ပညာေရးစနစ္ဆိုးရဲ႕ အားကိုးရွာတတ္တဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အားထုတ္လိုစိတ္ေတြ၊ ေဖာက္ထြက္ခ်င္တာေတြ၊ လွမ္းတက္ခ်င္တာေတြ မလုပ္ေတာ့ဘူး။ အရာရာကို ခြံ႔ေကၽြးတာေလာက္ပဲ စားေနတတ္တာအျပင္ ငါးေကၽြးရင္ အ႐ိုးထြင္ေပးေနလို႔ ငါးကို ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မစားတတ္ေတာ့ဘူး။
အားကိုးရွာတယ္ဆိုတာ သိလား မင္းတို႔ခ်ည္း ဘယ္ေတာ့မွ ရပ္တည္လို႔ မရဘူး။ ကယ္တင္ရွင္ လိုတယ္။ မင္းတို႔ဟာ ငါတို႔သာမရွိရင္ ေခ်ာက္ထဲက်သြားမယ္။ ငါတို႔လို ကယ္တင္ရွင္ေတြ ရွိေနလို႔ မင္းတို႔ ရပ္တည္ ေနႏိုင္တာဆိုတဲ့ အေလ့အထေတြကို ျမန္မာ့ပညာေရးထဲမွာ ႐ိုက္သြင္းထားတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ။
“ဘဘ … အဲဒီ အသံဖိုင္ေတြကို ဘယ္က ရတာလဲ”
“သမီးေရ … အဲဒါေတြက BBC နဲ႔ VOA မွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ အသံလႊင့္ေနတဲ့ သင္ခန္းစာေတြကြ”
“ဟာ … ဒီလို နားေထာင္ရရင္ ပိုေကာင္းတာေပါ့”
“သမီးမွာ ဖုန္းမရွိဘူးလား”
“ရွိတာေပါ့ဘဘ”
“နားၾကပ္ေရာ မရွိဘူးလား”
“ရွိတယ္ေလ သမီး သီခ်င္း အၿမဲ နားေထာင္ေနတာ”
“သမီး ဖုန္းထဲက memory ကတ္က ဘယ္ေလာက္လဲ”
“ဘာေျပာတာလဲ ဘဘ”
“သမီးဖုန္းထဲမွာ memory ကတ္အပို မရွိဘူးလား”
“မသိဘူး ဘဘ”
ကိုင္း ေကာင္းၾကပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ဖုန္းကိုယူၿပီး စစ္ၾကည့္ေတာ့ ကတ္မရွိဘူး။
“သမီးေရ … ကတ္ေလးတစ္ကတ္ဝယ္ထည့္။ 32 GB ေလာက္ထည့္လိုက္။ ဘဘဆီမွာ ဖိုင္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ ရွိတယ္။ အဲဒီ တစ္ကတ္ေလာက္မွ ႏွစ္ေသာင္း မေက်ာ္ဘူး။ ခုသမီးတက္ေနတဲ့ သင္တန္းက တစ္လ ဘယ္ေလာက္ေပးေနရသလဲ”
“တစ္လ ငါးေသာင္းဘဘ”
“သမီးရယ္ ႏွေျမာလိုက္တာ။ ကိုင္တိုင္ဖြင့္နားေထာင္ လိုက္ဖတ္ႏိုင္ေအာင္ အဲဒီစာအုပ္ေတြလည္း အျပင္မွာ ဝယ္လို႔ရတယ္။ တစ္အုပ္မွ တစ္ေထာင္ေလာက္ပဲရွိတယ္”
“သမီး မသိဘူးဘဘရယ္ … အဲဒီလို ေလ့လာႏိုင္တယ္ဆိုတာ …
photo : facebook
