"นั่งสมาธิ"
การนั่งสมาธิฉันเชื่อว่าหลายท่านคงรู้จักและปฏิบัติอยู่ แต่เรานั่งสมาธิเพื่ออะไร บางคนว่า เพื่อเป็นบุญ เพื่อเป็นการเจริญสติ เพื่อเป็นการทำตนให้สู่นิพพาน เพื่อให้เป็นคนใจเย็น ฯลฯ ไม่ว่าเราจะนั่งสมาธิเพื่ออะไรก็ตาม ล้วนแต่ทำเพื่อตนเองทั้งสิ้น การนั่งสมาธินั้นหลักๆแล้วก็เป็นการฝึกจิตตนให้มีความอดทนและมีสติอยู่เสมอ คนที่มีสติเสมอจะรู้จักผิดชอบชั่วดี รู้จักหักห้ามใจตน รู้จักปลงและปล่อยวาง สังเกตคนที่นั่งสมาธิประจำ จะเป็นคนพูดจาเป็นกมั่นเป็นเหมาะ ทำอะไรจะอยู่บนเหตุและผล หน้าตาจะผ่องใสเพราะเขารู้จักการปล่อยวาง การนั่งสมาธิที่ถูกนั้น ควรทำจิตให้ว่าง ทำกายให้สบายๆตามอัธยาศัย บางคนจะนั่ง จะนอน จะยืน ล้วนทำได้ทั้งสิ้น ควรตั้งจิตให้มั่น อย่าคิดอะไรทั้งสิ้น ปล่อยใจให้ว่าง แต่สำหรับมือใหม่หรือผู้ที่จิตยังมีกังวล ควรยึดจิตเป็นสรณะ เช่น คิดถึงบทสวด คิดถึงพระรัตนตรัยหรือสิ่งใดก็ได้ตามที่ท่านศรัทธา แล้วค่อยๆนั่งไปเรื่อย อย่าจับเวลา เพราะใจจะพะวง ไม่ต้องคิดว่าจะเห็นสิ่งนั้น ได้ยินสิ่งนี้ เพราะจิตจะปรุงแต่งเอง นั่งไปเรื่อยๆ นั่งสม่ำเสมอทุกๆวัน แล้วคุณจะเห็นการเปลี่ยนแปลงในตัวเอง แต่เป็นการเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น บางคนก็มีอานิสงฆ์บุญจากการนั่งสมาธิเป็นรูปธรรมก็มี แต่ไม่ควรคิดว่านั่นคือรางวัลในการนั่งสมาธิ แต่จงคิดว่าเป็นการเจริญจิตเพื่อใช้ในการดำรงชีวิต เพื่อสักวันนึง
