အနည္းငယ္မွ် ပူးျပင္းအိပ္စက္လွ်က္ရွိေသာေန႔လယ္ခင္းတစ္ခု၌ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ ေရာ္ရြမ္းေဟာင္း
ႏြမ္းလွ်က္ရွိေသာရြက္ေဟာင္းေတြေႀကြက်လွ်က္ရွိသည့္သစ္ပင္ေအာက္၌တစ္ေယာက္တည္းရွိေနေလသည္။ဥတုမွာ ေဆာင္းအက်န္ ေႏြအကူးေပမုိ႔ေလရူးမ်ား ေလေပြကေလးမ်ားကုိတစ္ခါတစ္ရံ ျဖစ္ေပၚေစလွ်က္ လူကုိ " ဘာလုိလုိ " ဟူေသာ ခံစားမႈေတြျဖင့္လြမ္း
ဆြတ္မႈေတြကုိ ့ျဖစ္ေပၚေစသည္။ဤအခ်ိန္၌ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ကား " လူ " ဟူေသာေခါင္းစဥ္ျဖင့္အေတြးတစ္စအား ေတြးစလွ်က္ရွိ၏ ။
" လူ " ဟူသည္ေမြးလာသည္မွစ၍တစ္စတစ္စျဖင့္ႀကီးျပင္းလာရကာ ေက်ာင္းေနအရြယ္၌ ပညာကုိသင္ႀကားေစရ၏မည္သုိ႔ေသာရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ပညာ
သင္ႀကားရသည္ကုိ တစ္ျဖည္းျဖည္းသိလာရကာ " ၁၅ ႏွစ္ ၁၆ ႏွစ္အရြယ္၌တြင္မႈ မိမိဘာျဖစ္ခ်င္သည္ဟူေသာရည္မွန္းခ်က္ေတြႏွင့္ ပညာကုိဆက္
လက္ႀကိဳးစားသင္ယူႏုိင္ေစသည္။ဤသုိ႔ျဖင့္ ေလာကႀကီးဟာ ဘာမဆုိျဖစ္ႏုိင္ ရႏိုင္၏ ဟူေသာအေတြးေတြ
ျဖင့္ စိန္ေခၚဝန္႔ေသာ " ၁၈ ႏွစ္ ၁၉ ႏွစ္အရြယ္တြင္ "ကြ်န္ေတာ္တုိ႔တစ္ေတြ မိမိခံစားခ်က္ေတြကုိ လက္ေတြ႔စမ္းခ်င္ႀကသည္ ။ တစ္ခ်ဳိ႕မွာ ခ်စ္သူရည္းစားထားႀကည့္ခ်င္သည္။ တစ္ခ်ဳိ႕မွာ မိမိဝါသနာပါရာကုိ အစပ်ဳိးစတင္ႀကသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕မွာ လူေတြကုိပ်က္စီးေစႏုိင္သည္ဟူေသာ အရက္ ေဆးလိပ္ ကြမ္း
မူးယစ္ေဆးဝါးတုိ႔ကုိ စမ္းသပ္သုံးစြဲႀကည့္ႀကသည္။
ဤသုိ႔ျဖင့္ တစ္ခ်ဳိ႕လည္းျဖတ္မရျဖစ္ကာစြဲလမ္းကုန္ႀကသည္။ ဤတြင္ေျပာေနေသာ ကြ်န္ေတာ္အပါအဝင္ျဖစ္ေပသည္။ ထုိမွတစ္ဆင့္ ႀကီးျပင္းလာရကာ ဘဝဆုိတာ ျဖစ္ခ်င္တာေတြထက္ျဖစ္သင့္ရာကုိဦးစားေပးသင့္ပါလားဟုကြ်န္ေတာ္တုိ႔သိလာခဲ့ရေပသည္။
ဤသည္မွာ ကြ်န္ေတာ္၏ ေလာကီအ
ျမင္သာျဖစ္သည္ ။ထုိသုိ႔ေသာ ေတာင္စဥ္ေရမရ အေတြးတုိ႔ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘာသာေရး
အသိအနည္ငယ္ရွိသည္ဟု ကြ်န္ေတာ့္ကုိကြ်န္ေတာ္ ထင္ေႀကးေပးကာ " လူ " ူဟူေသာ အဓိပၸါယ္ကုိ ဘာသာေရးရႈေထာင့္မွ ဆက္လက္ေတြးႀကည့္ေနမိ၏ ။
အပုိင္း ( ၂ ) ဆက္ရန္
ညီညီထြန္း
မုိးစက္
written by @ konyinyitun