ေမ်ာမိေပါ့ ။
ေအးၿမတဲ့ေဆာင္းေလညွင္းေတြက ဘဝကုိစိန္ေခၚေနသလုိပဲ … တမ္းတေငးေမာမိတဲ့လေရာင္လည္းေပၚမလာဘူး။ ေႏြးေထြးတဲ့လက္တစ္စုံလည္းအနားမွာမရွိေတာ့ဘူး။ ဒီလုိနဲ႔… ကုိယ့္စိတ္ကုိအားငယ္ေနျပီးလား ဆုိျပီးဆန္းစစ္ႀကည့္မိတယ္ ။ ဘာမွမထူးၿခားပါဘူး အတုိအစေဆးေပါလိပ္ေလးကုန္သြားရုံကလြဲလုိ႔။ ခါးသက္သက္ေႀကကြဲ
ၿခင္းေတြလြဲလုိ႔ေပါ့။ဘာျဖစ္လည္း… ယုံႀကည္ရာ ေရ့ွဆက္ရာပဲ…မေန႔က ဒီေန႔မျဖစ္ႏုိင္သလုိ ဒီေန႔ကလည္း မနက္ျဖန္ျဖစ္မလာႏုိင္ပါဘူး။ ( တစ္ခုပဲ အခ်ိန္ေတြကုိေတာ့မေက်ာ္လြန္မိပါေစနဲ႔ တန္ဖုိးထားသင့္
တယ္ ) ဒီေတာ့ ယုိင္နဲ႔ေနတဲ့ေျခေထာက္ေတြ ၿပဳိလဲေနတဲ့စိတ္ေတြကုိ
ျပန္ထူေထာင္ဖုိ႔လုိျပီ။မရွိႏုိင္တဲ့ အရာေတြကုိတမ္းတေနမဲ့အစား ျဖစ္လာရမယ္ဆုိတဲ့အသိစိတ္ေတြ
ကုိပဲ ေမြးၿမဴထားလုိက္ျပီ ။
( ဘဝဆုိတာ နာနာအထုခံရမွမာတာ )ဆုိတဲ့ အေမ့ရဲ႕အမြန္ၿမတ္ဆုံးစကား
ကြ်န္ေတာ္ဦးထိပ္ပန္ဆင္ကန္ေတာ့ပါသည္ ။
steemit မိသားစုဝင္မ်ားအားလုံးကုိ
ေလးစားလွ်က္…
ညီညီထြန္း
မုိးစက္
written by @ konyinyitun