အမွတ္မထင္ပါပဲ -
ရုပ္တရက္ဆုိသလုိေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ စာအုပ္ေလးကုိ ျပန္ဖတ္ႀကည့္မိတယ္…
( ၂၀၀၉ ) ဒုိင္ယာရီတဲ့ ။ စာရြက္သားေလးေတြက ႏြမ္း
ေႀကလုိ႔ သတ္ပုံေလးေတြ မညီမညာနဲ႔ မွင္ျပာေရာင္ စာလုံးေလးေတြလည္း မြဲေတေနပါျပီ ။
စာတစ္ပုဒ္ရဲ႕ ေနာက္ဆုံး
မွာ မွတ္တုိင္ေလးတခု ' မုိးစက္ ' တဲ့ ။
ရူးေႀကာင္ေႀကာင္နာမည္ ။
သုိ႔ေသာ္
ပူေလာင္ေနတဲ့ လူေတြ ( အရာ )ကုိေအးျမတဲ့
မုိးစက္ေတြ ပက္ျဖန္းခ်င္မိဆုိတဲ့
ရုိးရွင္းေသာ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိထား
ျခင္းပါ ။
ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ရူးသြပ္ျခင္းေတြေပါ့ ။
( ခင္ဗ်ားတုိ႔မွာလည္း ဆယ္ေက်ာ္သက္ ရူးသြပ္ျခင္းေလးေတြ ရွိမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္ ) ။
အမွတ္တရ …
အမွတ္တရေပါင္းမ်ားစြာေပါ့ …
ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အမွတ္တရေတြ …
ရူးသြပ္ျခင္းေတြ …
အဲ့ဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက ဘဝ မွာ အခ်စ္ဆုိတဲ့
အရာႀကီးအဆင္ေျပေနရင္ ဘာမွကုိမလုိအပ္ေတာ့ဘူး ။ အနာဂတ္ ဆုိတာကုိလည္း လုံးဝႀကိဳေတြးမထားဘူး ဘဝ ကုိ နာတတ္ရမွန္းလည္းမသိဘူး
ႀကိဳးစားရမွန္လည္းမသိဘူး ။
ကြ်န္ေတာ့္ ခ်စ္သူ ကြ်န္ေတာ့္အနားမွာရွိေနရင္ ဘဝ က ျပည့္စုံေနျပီလုိ႔ကုိ ယုံႀကည္ထားတဲ့
' အႏၶဗာလ ' ေကာင္ေပါ့ဗ်ာ။
သူနဲ႔ အတူ ရန္ကုန္ ရြာသာႀကီးစီးပြားေရး တကၠသုိလ္ဝင္းရဲ႕လမ္းမေတြကုိေလွ်ာက္တုိင္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕အနာဂတ္လမ္းေလးေတြလုိ႔ ထင္မွတ္ခဲ့ ။
' ဒီဇင္ဘာ ' အေဆာင္ႀကီးရဲ႕ လ ေရာင္ပက္
ျဖန္းမႈေတြေအာက္မွာဆုိ
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ဘဝ ေတြေအးခ်မ္းတယ္လုိ႔ ခံစားခဲ့ရ ။
ညည ( ၈ ) နာရီဆုိ ' ေလးေဒါင့္ကန္ ' ဘူတာေလးမွ ထြက္လာတဲ့ မီးရထား
ႀကီး ကုိေငးႀကည့္ရင္း ဥႀသဆြဲသံေလးကုိ
နားဆင္ခဲ့ရ ။
သူ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ညေတြတုိင္း ဂစ္တာတီးသီခ်င္းဆုိျပခဲ့ရတဲ့ ညေတြဆုိ ကြ်န္ေတာ္ ေပ်ာ္ခဲ့ရတာ
ေပါ့ဗ်ာ ။
အဲ့ဒီလုိ… အဲ့ဒီလုိ အခ်စ္ကုိ ကုိးကြယ္တဲ့ အခ်စ္ရူးႀကီးေပါ့ ။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရူးသြပ္သလဲဆုိရင္
တစ္ရက္ သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ ရန္ျဖစ္ျပီး တစ္ညလုံး သူ႔အ
ခန္းေရွ့မွာ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲဂစ္တာထုိင္
တီးျဖစ္တယ္ မနက္အာရုံေက်ာင္းသားေတြ
စာ ထက်က္မွ ကြ်န္ေတာ့္အခန္းထဲ
ျပန္အိပ္လုိက္တယ္ ။
မႀကာပါဘူး ကြ်န္ေတာ္ ဖ်ားေရာ ။ အဲ့ဒီ
အခါက်မွ သူကြ်န္ေတာ့္ကုိျပန္လာေခၚ
တယ္ေလ ။
" အခ်စ္က လူကုိ ရူးရုံတင္မဟုတ္ဘူး
ဖ်ားပါ ဖ်ားသြားတယ္ဗ်ာ"… ။
အပုိင္း( ၂ ) ဆက္ရန္…
မွတ္ခ်က္။ ကြ်န္ေတာ္၏ ကုိယ္ေတြ႔ အ
ေတြ႔ႀကဳံမ်ားသားျဖစ္ပါသည္ ဖတ္ရႈသူ
မ်ားအား ေက်းဇူးအထူးတင္ပါသည္ ။
photo credit from google imge
ညီညီထြန္း
မုိးစက္
written by @ konyinyitun