ေန႔တစ္ေန႔ကူးေျပာင္းခဲ့ျပန္ၿပီ အရင္အခ်ိန္ေတြကိုျပန္လိုခ်င္မိပါရဲ႕လို႔လည္းေတြးေနမိပါတယ္။ တစ္ကယ္ဆိုရင္ အခုအခ်ိန္ဟာ သူ႔အတြက္ ရင္ထိတ္ေနရတယ္ စိုးရိမ္ပူပင္ေနရတယ္ေလ။ တခ်ိန္က ေနေရာင္မထိပဲေနခဲ့ရတဲ့ဘဝေလးကိုေတြးရင္း ေနာင္တေတြရေနခဲ့မိတာပါ။ သူကေတာ့ အျခားသူမဟုတ္ ဟိုအရင္အခ်ိန္ေတြက ေကာင္းတာပဲလိုခ်င္တယ္လို႔အျမဲေျပာေျပာေနတက္ခဲ့တဲ့ ေမာင္ဘသစ္...
အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ဦးဘသစ္ေပါ့။
အရင္တစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ့ အေပါင္းအသင္း ေယာင္းရင္းေတြ စုပံုရစ္ဝိုင္းျခင္းခံခဲ့ရတဲ့ သူေ႒းေလးဘသစ္ေပါ့။
မိဘေတြရဲ့အရိပ္နဲ႔ ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္စြာေနခဲ့ရတဲ့ ထိုအခ်ိန္က သူ႔ရဲ႕အသက္အရြယ္က အသက္ႏွစ္ဆယ္ဝန္းက်င္ ပ်ိဳတိုင္းႀကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီခိုင္ေပါ့။
သူေ႒းေလးလို႔ေခၚတာပဲႀကိဳက္တယ္။ ေရႊဆိုရင္လည္း အေရာင္လက္ေနတာမွႀကိဳက္တက္တဲ့ ဘသစ္။
ေခတ္ေတြေျပာင္းလဲလာတာကိုလည္းသူမသိခဲ့သလို။ ေရႊေငြ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြဆိုတာ ဘယ္ကေနဘယ္လိုျဖစ္တည္လာတယ္ဆိုတာလည္းသူမသိခဲ့ပါ။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက မိဘေတြ႐ွာေဖြသမွ်ကိုသံုးစြဲေနရင္း ေလာကႀကီးရဲ႕ ၾကမ္းတမ္းမႈေတြကိုလည္းသူမသိခဲ့ပါဘူး။ အႏွိမ္ခံဘဝဆိုတာကိုလည္းမသိခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္ကသာ လိုခ်င္တာ႐ွိရင္ အႏုနည္းနဲ႔မရတဲ့အခါ အၾကမ္းနည္းနဲ႔ရေအာင္ယူခဲ့သူေပါ့။
အခုမ်ားေတာ့ သူ႔ဘဝအေျခမလွခဲ့ေတာ့ပါဘူး။
အိုစာမင္းစာကို အိုမွ႐ွာေနရတဲ့ဘဝ။
ေနဝင္ခ်ိန္ကံဆိုးခဲ့ေပမယ့္ ကံမေကာင္းေအာင္ကိုယ္တိုင္ပဲဖန္တီးခဲ့တယ္ဆိုတာ သူသိခဲ့ၿပီေလ...
ေနာင္တတိုင္းသည္..ေနာင္မွသာ တတက္ၾကသည္တဲ့.......
.