လူေတြရဲ႕ေလာက သဘာဝအရ စိတ္ေနစိတ္ထားအမ်ိဳးမ်ိဳး႐ွိေနၾကေပလိမ့္မည္။
သနားၾကင္နာတက္သည့္သူေတြလည္းမ်ားစြာ႐ွိသလို သနားၾကင္နာမႈကင္းသည့္ လူေတြလည္းမ်ားစြာ႐ွိၾကတာေပါ့။ လူေတြျခင္းအတူတူ သနားၾကင္နာတက္တဲ့သူမွာက မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းပိုမိုမ်ားျပားၾကပါတယ္။ မ်ားျပားႏိုင္တယ္လို႔ဆိုလိုျခင္းမဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္တစ္ကယ္ကိုမ်ားျပားေနရျခင္းပါ။ တစ္ခုေတာ့႐ွိတာေပါ့ တခ်ိဳ႕ေတြၾက တစ္ကယ့္စိတ္ရင္းနဲ႔ေပါင္းသင္းၾကေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕သူေတြကေတာ့ ခင္မင္မႈကိုအသံုးခ်ဖို႔ေလာက္ပဲ ကို္ယ့္ရဲ႕အနားကိုခ်ဥ္းကပ္လာခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ဟိုးနက္႐ိႈင္းလွတဲ့ ေရအနက္ထဲကိုက်သြားတဲ့ေက်ာက္ခဲတစ္လံုးကိုပဲၾကည့္ပါ တန္ဖိုးမ႐ွိဘူးဆိုရင္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ျပန္လည္႐ွာေဖြေဖာ္ထုတ္ၾကမွမဟုတ္သလို ေက်ာက္ခဲက်သြားတယ္ဆိုတာေတာင္သိၾကမွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ထိုေက်ာက္ခဲဟာ ေရထဲကုိျပဳတ္က်သြားတာမွာ တန္ဖိုးအလြန္႐ွိတဲ့ေက်ာက္ခဲေလးဆိုရင္ေတာ့ လူေတြက သတိတရနဲ႔႐ွိေနႏိုင္ၿပီး ျပန္လည္႐ွာေဖြဖို႔ကိုလည္း ႀကိဳးစားၾကမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ လူေတြဟာ ေၾကာက္ခဲလိုေရထဲမျပဳတ္က်ခင္ကတည္းက တန္ဖိုး႐ွိေအာင္ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။
သနားၾကင္နာစိတ္႐ွိတဲ့ လူတစ္ဦးမွာလည္း သူ႔ရဲ႕ ႀကိဳးစားတည္ေဆာက္လာရတဲ့ဘဝ႐ွိမွသာ ေရ႐ွည္မွာေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ၾကင္နာတက္ယံုနဲ႔မၿပီးဘူး ဆိုတာကို ေဇာ္ပိုင္သီခ်င္းထဲမွာလားမသိဘူး နားေထာင္ဖူးပါတယ္။ သူကေတာ့ သူ႔ေကာင္မေလးကိုရည္ၫႊန္းတာမို႔ အဓိပၸါယ္က တစ္မ်ိဳးတဖံုျဖစ္ေနမွာပါ။ ၾကင္နာတက္တယ္ဆိုတာ သတၱဝါေတြကို သနားၾကင္နာတာလည္း ၾကင္နာတာပါပဲ။
တစ္ကယ္ဆိုရင္ ေက်ာက္တံုးေလးဟာ ေရေတာထဲက်သြားခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕တန္ဖိုးဘယ္ေလာက္႐ွိတယ္ဆိုတဲ့အေပၚမူတည္ၿပီး ျပန္လည္႐ွာေဖြေဖာ္ထုတ္မွာပါပဲ။ ေက်ာက္ခဲေလးက တန္ဖိုး႐ွိသလို သူ႔ရဲ႕ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာျမင့္လာခဲ့တဲ့အခ်ိန္တာအတိုင္း
ေ႐ွးေဟာင္းအေမြအနစ္ဆိုတဲ့ အမည္ကိုပါထပ္မံရ႐ွိေနအံုးေတာ့မွာ မလြဲပါဘူးဗ်ာ။
ဖတ္႐ႈေပးတဲ့ စာဖတ္သူအေပါင္း ေဘးဘယာေဝးကြာလို႔ က်န္းမာထီေပါက္ နိဗၺာန္ေရာက္ၾကပါေစ။
@koayezaw