ဟိုး...ေကာင္းကင္ယံကို လွမ္းလို႔ၾကည့္ေတာ့
အလင္း႐ွင္ သူရိန္မင္းက
သူသာလွ်င္ အရွင္သခင္
သူသာလွ်င္ဘုရင္အသြင္ႏွင့္
ေလာကကို အလင္းေဆာင္ခဲ့ေလတယ္။ကမ႓ာအေပၚ လြမ္းျခံဳကာထား
သူ႔စြမ္းအားမ်ားက အ့ံမခမ္းေပါ့
လူသားတို႔ရဲ႕အေတြး ေဆြးေျမ့ေနလ်င္
အလင္း႐ွင္လည္း အျပစ္တင္
မခ်စ္ခင္ပဲ႐ွိေနျပန္ေပါ့သူရိန္မင္းအ႐ွင္ ထြန္းလင္းခ်ိန္တြင္
သူႏွင့္ ဆင့္တြဲ အေမွာင္မဲသူ
ယွဥ္တြဲမူလွ်က္
အလင္းတစ္ေန႔ ညည့္ျဖစ္ေခ့်မည္
ထြန္းလင္းတစ္ေန႔သူလိုက္ျဖည့္သည္
အလင္းအေမွာင္ ပူးေပါင္းေဆာင္တဲ့
ေန႔သစ္တိုင္းအတြက္ ေ႐ွ႕သို႔ဆက္။
My Own create poem,
Writer : Moe Hlwan Thu
My blog ; 
လူသားတို႔သည္ ထူးခြၽန္လိုၾကသည္။ လိုခ်င္တပ္မက္မႈေတြက မ်ားေနၾကသည္။ တစ္ကယ္လက္ေတြ႔လုပ္ၾကည့္ဖို႔ကိုေတာ့ ဝန္ေလးေနတက္ၾကေလသည္။ အကူအညီေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ညီကိုေမာင္ႏွမအေပါင္းႏွင့္ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ား႐ွိေနေသာ္ျငားလည္း ႀကိဳးစားလိုစိတ္မူမ႐ွိၾကပါ။
တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ သူတို႔သည္ ဆရာသမားေကာင္းမ်ားႏွင့္ပင္ ေတြ႔ဆံုေနၾကရေသာ္လည္း မိုက္ျမဲအတိုင္း မိုက္မဲေနလ်ွက္သာ႐ွိေနေလသည္။
က်ေတာ္ ဖတ္ဖူးေသာ ပညာေပး စာေပေလးတစ္ခုကို ျပန္လည္၍ပင္ျမင္ေယာင္ေနမိပါသည္။
က်ေတာ္ ဘယ္အရြယ္တုန္းက ဖတ္မိခဲ့သည္ေတာ့ မသိေတာ့ပါ။ စာေပေလးထဲေရးသားထားေသာ အေၾကာင္းအရာမွာ ေက်းရြာေလးတစ္ရြာမွာ စာသင္ေက်ာင္းေလးတစ္ေက်ာင္း႐ွိေနေလသည္ေပါ့။
ေက်ာင္းသားေလးေတြလည္းမ်ားစြာ႐ွိသည့္ထဲတြင္မွ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ကေတာ့ လက္တြဲညီညာစြာျဖင့္ အတူတူပညာတို႔အားႀကိဳးစားၾကေပသည္။ တစ္ခ်ိန္ေသာအခါမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္တြင္းမွ ႏွစ္ေယာက္က စာသင္ဖို႔အခက္ခဲျဖစ္လာေနခဲ့ပါေလေတာ့သည္။ စာသင္ယူႏိုင္ဖို႔ခက္ခဲရတဲ့အေၾကာင္းကလည္း ထိုသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္မွာ ေငြေၾကးခ်ိဳ႕တဲ့သူ မိသားစုက ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ပါပဲ။ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ရင္ အိမ္အလုပ္ကိုလုပ္ရပါတယ္ စာက်က္ခ်ိန္႐ွိေပမယ့္ အလုပ္လုပ္ရတာနဲ႔ဆိုေတာ့ အခ်ိန္အျပည့္အဝမေပးႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။သူတို႔သံုးေယာက္မွတစ္ဦးကေတာ့ ေငြေၾကးအဆင္ေျပပါတယ္ ထို႔ေၾကာင့္ စာေပကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းသင္ၾကားႏိုင္တာေပါ့။
အိမ္ကိုျပန္ေရာက္တာနဲ႔ စာက်က္ၿပီး ေအးေဆးစြာေနထိုင္ႏိုင္သူလည္းျဖစ္ေနတာေပါ့။
သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္အဆင္မေျပတာကိုလည္း သူက သိပါတယ္။
တစ္ေန႔မွာေတာ့ အဲ့ဒီသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ အိမ္အလုပ္ေတြ႐ႈပ္ေနတာနဲ႔ ေက်ာင္းကသင္ၾကားခဲ့တဲ့ သခ်ၤာစာေတြကို မတြက္ႏိုင္ျဖစ္ေနပါတယ္ တြက္ခ်က္မႈ မကြၽမ္းလို႔ မတြက္ႏိုင္တာလည္းပါတာေပါ့။
အိမ္စာျဖစ္တဲ့အတြက္ အိမ္မွာစာေတြလုပ္ၿပီး ေက်ာင္းက ဆရာဆီမွာ စာအုပ္ထပ္ၿပီး တြက္ထားတာေတြကို စစ္ေဆးေစတာေပါ့။ အဲ့ဒီ စာအုပ္ေတြစစ္တဲ့ေန႔မတိုင္ခင္မွာပဲ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ေျပလည္ၿပီး စာေၾကညက္တဲ့သူငယ္ခ်င္းဆီေရာက္႐ွိသြားခဲ့ပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အကူအညီသြားၿပီးေတာင္းတာေပါ့။ ဘယ္လိုအကူအညီမ်ိဳးလည္းဆိုရင္ သူတို႔ႏွစ္ဦးမတြက္ရေသးတဲ့ စာကို ေျပလည္တဲ့သူငယ္ခ်င္းဆီက ကူးယူခ်င္လို႔ပါတဲ့ဗ်ာ။
သူငယ္ခ်င္းကလည္း လံုးဝေပးမကူးခဲ့ပါဘူး။
ငါ့ဆီကစာေတြကူးမယ့္အစား ကိုယ္တိုင္သာပဲႀကိဳးစားေစခ်င္ပါတယ္။ မသိေသးမတက္ေသးရင္ အကူအညီေပးမယ္ သင္ၾကားေပးမယ္ဆုိၿပီးေျပာပါတယ္။ ဒါကို ဟိုသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က လက္မခံပဲ
ငါတို႔အခ်ိန္မ႐ွိဘူး အလုပ္လုပ္ရအံုးမယ္ဆိုၿပီးေျပာပါတယ္။ မကူညီခ်င္ရင္လည္း ေနကြာ မင္းက သူငယ္ခ်င္းေကာင္းမပီသဘူးလို႔ေျပာၿပီး သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦးက သူ႔အိမ္ကေနထြက္သြားပါတယ္။
ေနာက္တစ္ေန႔ေက်ာင္းမွာအုပ္ေတြထပ္တဲ့အခါမွာေတာ့ ထိုသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦးကို အိမ္စာမလုပ္လို႔ဆိုၿပီး
ဆရာရဲ႔အျပစ္ေပးျခင္းကိုခံၾကရတာေပါ့။ စာကို ေပးမကူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအားလည္း ေဒါသေတြထြက္ၿပီး စိတ္ဆိုးေနၾကတာေပါ့။ ဒါကို ဟိုသူငယ္ခ်င္းကလည္းသိတယ္။ အဲ့ဒီေန႔မွာ ဟိုသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကေျပလည္တဲ့သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ရန္ျဖစ္မလို႔ဆိုၿပီး လိုက္႐ွာေပမယ့္ ဟိုသူငယ္ခ်င္းက အိမ္ကိုေစာေစာျပန္သြားခဲ့တာမို႔လို႔ သူတို႔နဲ႔ မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။
ဒီေကာင္ငေၾကာက္ပါကြာဆိုၿပီးလည္း ေျပာခဲ့ၾကပါေသးတယ္။
ဒါနဲ႔သူတို႔ႏွစ္ဦးလည္း ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္ၾကေတာ့တာေပါ့။ အိမ္သို႔ေရာက္လို႔ ထင္းခြဲျခင္းေရခပ္ျခင္းအလုပ္ေတြကို လုပ္ေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့မွ ေရေတြဟာလည္း ခပ္ၿပီးသားျဖစ္ေနၿပီး ထင္းေတြကလည္း ခြၿပီးသားျဖစ္ေနတာကိုေတြ႔ၾကရပါတယ္။ သူတို႔မိဘေတြကို ေမးၾကည့္ရာမွာေတာ့...
""အဲ့ဒါ မင္းတို႔သူငယ္ခ်င္းေပါ့ကြယ္ သူ႔အိမ္မွာ ဒီအလုပ္ေတြလုပ္ရတာလည္းမဟုတ္ပါပဲနဲ႔ ေရခပ္ ထင္းခြဲလုပ္သြားတာ ။.ေမေမတို႔လည္း တားပါေသးတယ္ကြယ္ သူက သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကို သူကူညီႏိုင္တာေလးေတြ နည္းနည္းပါးပါးကူညီေပးခ်င္လို႔ပါတဲ့ေလ.....
လက္ေတြလည္း ေပါက္သြားပံုရပါတယ္ကြယ္
ကိစၥမ႐ွိဘူးဆိုၿပီး သားတို႔ျပန္မလာခင္ေစာေစာေလးကမွအိမ္ျပန္သြားေလရဲ႕..""
အဲ့ဒီေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္လည္း အနည္းငယ္စဥ္းစားမလာၿပီး
ငါတို႔ကုိကူညီႏိုင္တာေလးကို သူကူညီတယ္ဆိုေတာ့ သူမကူညီႏိုင္တာကိုက်ေတာ့ ငါတို႔ကိုယ္တိုင္လုပ္မွရမယ့္သေဘာေပါ့ဆိုၿပီး ေတြးၿပီး
သူ႔သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အိမ္ကို ႏွစ္ေယာက္သား သြားခဲ့ပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အိမ္ကိုေရာက္တဲ့အခါ သူငယ္ခ်င္းကိုေမးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကေျပာပါတယ္။ ငါကူညီႏိုင္တာ ေနာက္ထပ္႐ွိတာက မင္းတို႔ မသိေသးတာေတြကို ငါသိေနရင္ မင္းတို႔ကိုကူညီမယ္ မသိရင္ေတာ့မကူညီႏိုင္ဘူးေပါ့ကြာဆိုၿပီးေျပာပါတယ္။
ဘယ္အရာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္မွကိုယ္ရမွာပါ
ကိုယ္ႀကိဳးစားမွကိုယ္ရမွာပါ။ သူမ်ားဆီက ကူးတယ္ဆိုကတည္းက ကိုယ္တုိင္တက္ေျမာက္ထားျခင္းလည္းမ႐ွိတဲ့အတြက္ ေနာက္ထပ္လည္း ထပ္ထပ္ၿပီး ခိုးေနရအံုးမွာပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ကိုလည္း သူခိုးေလးေတြမျဖစ္ေစခ်င္ဘူး လမ္းမွားမေရာက္ေစခ်င္ဘူး။ ငါမင္းတို႔ကိုမခ်စ္လို႔ မခက္မင္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းမပီသလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။
ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေကာင္းေစခ်င္လို႔ပါလို႔ေျပာတဲ့အခါမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္လည္းေနာက္တေတြရၿပီး ငါတို႔ကိုယ္တိုင္ ႀကိဳးစားပါေတာ့မယ္သူငယ္ခ်င္းေရဆိုၿပီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ သူငယ္ခ်င္းကိုေက်းဇူးေတြတင္ေနေတာ့တာေပါ့။
တစ္ကယ္ဆိုရင္ ကိုယ္လုပ္တဲ့အလုပ္ေတြက ဟုတ္လားမဟုတ္လားအရင္စစ္ေဆးသင့္ၾကပါတယ္။
သူတပါးကို အရမ္းကာေရာ မစြပ္စြဲသင့္ပါဘူး.
ေစတနာနဲ႔ကူညီေပးသူေတြလည္း႐ွိေနၾကတာမို႔
ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ႏိႈင္းရင္ ႐ိုင္းသြားတက္ပါတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေျပာၾကားရင္း ယခုစာေရးသားျခင္းကို ရပ္နားလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ
ဖတ္႐ႈေပးသူ ညီကိုေမာင္ႏွမအေပါင္းကိုေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါတယ္ခင္ဗ်ာ။