ေလာကတြင္ ဆရာမ်ားစြာရွိပါတယ္။ဆရာတစ္ဦးခ်င္းစီ၏ အေလ့အက်င့္ႏွင့္တူေသာ အေလ့အထသည္ မတူကဲြျပားႀကပါတယ္။ဆရာသည္ တပည့္အတြက္ အေလ့အထေကာင္းျဖစ္ကာ တန္ဖုိးရွိပါတယ္။တန္ဖုိးဆုိသည္မွာ ဆရာဂုဏ္သိကၡာႏွင့္က်င့္ဝတ္သာျဖစ္ပါတယ္။ထုိဂုဏ္သိကၡာႏွင့္က်င့္ဝတ္အား အသိပညာႏွင့္အတက္ပညာေပါင္းစပ္ေပးႏုိင္က တပည့္အတြက္ အက်ဴိးရွိေစပါတယ္။ထုိသုိ႔ေပါင္းစပ္ေပးရန္ ဆရာသည္ အေလ့အထေကာင္း တစ္ခုရွိရပါမယ္။ထုိအေလ့အထသည္ စာဖက္ရန္သာျဖစ္ပါတယ္။ထုိ႔ေႀကာင့္ စာေရးဆရာႀကီး ပီမုိးနင္းက စာဖက္ျခင္းျဖင့္ ရရွိမည္အက်ဴိးအားသိရန္ (လူကုိ စိတ္အုပ္ခ်ဴပ္သည္ စိတ္ကုိ ပညာအုပ္ခ်ဴပ္သည္ ပညာကုိ ဗဟုသုတအုပ္ခ်ဴပ္သည္)ဟု ညႊန္ျပရန္ စာဖက္ရန္ တုိက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ထားပါတယ္။
ပထမအရြယ္တြင္ ပညာရွာ ဒုတိယအရြယ္တြင္ ဥစၥာရွာ၍ တတိယအရြယ္တြင္ တရားရွာႀကဝယ္ ဆရာသည္ ပထမအရြယ္တြင္ ပညာရွာရင္း ဝါသနာအရ ဆရာဘဝသုိ႔ ေရာက္ရွိလာႀကပါတယ္။ 'လက္ဦးဆရာ မည္ထုိက္စြာ ပုဗၺာစရိယ မိႏွင့္ဖ'ဟုစကားအတုိင္း ဆရာႏွင့္တူေသာ မိဘႏွစ္ပါးသည္ ေလာက၏ ဆရာသာမက ဘဝ၏ ပထမဦးဆုံးေသာ ဆရာမ်ားပင္ျဖစ္ပါတယ္။ထုိ႔ေႀကာင့္ မိဘမ်ားသည္ သားသမီးမ်ားအား ဆုံးမမႈျပဳရာဝယ္ စာေတြ႔လက္ေတြ႔ေပါင္း၍ သြန္သင္ႏုိင္ရန္ စာဖက္ျခင္းျဖင့္ ေပ်ာ္ေမြ႔ႀကရပါမယ္။ဆရာမ်ားတြင္ ေကာင္းျမတ္ေသာ စရုိက္လကၡဏာတုိ႔က က်င့္ဝတ္ဂုဏ္အဂၤါါ(၂၅)ပါးပဲျဖစ္ပါတယ္။ဆရာသည္ ၄င္း(၂၅)ပါးႏွင့္အညီ ဆုံးမလမ္းညႊန္ျပဳရာတြင္ တပည့္မ်ားအားလက္ခံလာေအာင္ လိမၼာပါးနပ္ဖုိ႔ ေျပျပစ္ဖုိ႔ ဥပမာ-ဥပေမယ်ႏွင့္ အေထာက္အထားတုိ႔ လုိပါတယ္။ထုိ႔ေႀကာင့္ ဆရာဘဝသည္ စာေပဖက္ျခင္းျဖင့္ ထာဝရစာဖက္သူျဖစ္ေနရပါမယ္။
ယခုအခါ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ပညာလြမ္းမုိးေသာ လူ႔အဖဲြ႔အစည္း ျဖစ္ထြန္းလာေရးအတြက္ စဥ္ဆက္မျပတ္ေလ့လာသင္ယူေနေသာ လူ႔ေဘာင္အဖဲြ႔အစည္းျဖစ္ထြန္းလာေစရန္ ေမွ်ာ္မွန္းေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိပါတယ္။ထုိသုိ႔ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ ဆရာ ဆရာမမ်ားအေနျဖင့္ တပည့္မ်ားဘဝတြင္သာမက ဘဝတစ္သတ္တာမွာပါ အျမဲမျပတ္အစဥ္ေလ့လာ သင္ယူေနႀကရမည္ျဖစ္ပါတယ္။စာဖက္ျခင္းသည္ ပညာေရးဝန္းက်င္ေကာင္းမ်ားတြင္ တစ္ခုအပါအဝင္ျဖစ္ပါတယ္။
'စာအုပ္ဖက္ျခင္းသည္ သင္ယူျခင္းတစ္မ်ုိး ျဖစ္ပါတယ္။သင္ယူမႈရပ္တန္႔တဲ့ေန႔က အုိမင္းတဲ့ေန႔ပါပဲ။အသက္(၂၀)ပဲျဖစ္ျဖစ္ အသက္(၈၀)ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆက္လက္သင္ယူေနသူက ႏုပ်ဴိတဲ့လူပါပဲ'ဟု ဟင္နရီဖုိ႔ဒ္က မိန္႔ဆုိထားပါတယ္။စာဖက္မွ အသိပညာတုိးတက္မည္ပဲျဖစ္ပါတယ္။စာဖက္မွ အျမင္က်ယ္မည္။စာဖက္မွ ပညာရင့္သန္မည္ျဖစ္ပါတယ္။ထုိ႔ေႀကာင့္ ဆရာသည္ ဗဟုသုတႏွင့္ ပညာရွိရန္ စာအုပ္မ်ားေလ့လာဖက္ရႈရင္းျဖင့္ အစဥ္ေလ့လာသင္ယူေနႀကရမည္သာျဖစ္ပါတယ္။
စာႏွင့္ပတ္သတ္၍ စာအုပ္စာေပ လူ႔မိတ္ေဆြ စာနယ္ဇင္းတုိင္း ေခတ္သမုိင္း အလိမၼာစာမွာရွိ အဆုိအမိန္႔မ်ားသည္ အစဥ္ေလ့လာသင္ယူေနေသာ လူ႕ေဘာင္အဖဲြ႕အစည္းတစ္ခု ျဖစ္လာေစရန္အတြက္ လမ္းညႊန္ခ်က္အခ်ဴိ႔ေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။၄င္းအျပင္ ထုိအဆုိ အမိန္႔မ်ားသည္ လူ႔ေဘာင္ကုိဦးေဆာင္လ်က္ရွိျပီး လုိက္နာက်င့္သုံးရန္ ပင္ျဖစ္ပါတယ္။မွတ္ဖြယ္မွတ္ရာ ထုိထုိစာကုိ ရွာ၍မျပတ္ အိမ္တြင္ဖက္ စာေပစကား ေန႔တုိင္းႀကားက ထူးျခားလိမၼာ ရွိသည္သားတပည့္
(ရွင္မဟာရဌသာရ-လက္သစ္ေတာင္သာ ဆုံးမစာမွ)
လိမၼာေရးျခားရွိရန္ မွတ္သားဖြယ္ရာစာအုပ္စာတမ္းမ်ားကုိ အျမဲမျပတ္ ဖတ္ရမည္ဟု 'ရွင္မဟာရဌသာရ'ဆရာေတာ္က မိန္႔ဆုိထားခဲ့ပါတယ္။
စာေပ ဝတၲဳ ရသ ကဗ်ာ ပ်ဴိ႔အလကၤာႏွင္သာသည့္ သီခ်င္း အဲေစာင္းျငင္းကုိ မကင္းမျပတ္ ဖတ္ရႈေလ့လာက်က္ တီးမႈတ္လ်က္သာ ေနေကာင္းစြာတည့္။
(ဝန္ႀကီးပေဒသရာဇာ)
အႏုပညာႏွင့္ပတ္သတ္၍ အႏုပညာစာေပ ဂီတကုိ အျမဲမျပတ္ ရြတ္ဖက္ေနသင့္ေႀကာင္း ဝန္ႀကီးပေဒသရာဇာကလည္း ႏႈိးေဆာ္ထားခဲ့ျပန္ပါတယ္။
ဖတ္ရႈတုိင္းသာ အရာရာ၌ ပညာသုတ ေကာင္းက်ဴိးရလိမ့္။
(မာဃေဒဝလကၤာပုဒ္ေရ-၉)
စာေပဖက္ရႈတုိင္း ပညာဗဟုသုတရရွိေႀကာင္း မန္လည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက မိန္႔ဆုိထားခဲ့ျပန္ပါ၏။ဤသုိ႔ပညာရွင္မ်ားက စာဖက္ရန္ႏွင့္စာဖက္ျခင္းအက်ဴိးကုိ မိန္႔ဆုိခဲ့ႀကပါတယ္။သုိ႔ပါ၍ ဆရာအေလ့အထ စာေပေမြ႔ရန္သာ ျဖစ္ပါတယ္။
Author by 