မဂၤလာပါ။ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ Steem ေစ်းမွာ USD $ 3 ႏွင့္ USD$ 4 ၾကားတြင္ ေရာက္ရွိေနသည္မွာ ရက္အေတာ္ၾကာၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ဤသို႔ ေစ်းနႈန္းၿငိမ္ေနသည္မွာ ၾကာလာလ်င္ boiling frog effect ကို ျဖစ္ေပၚေစပါသည္။
Boiling frog effect ဆိုသည္မွာ ဖားတေကာင္အားေရေႏြးပူထဲသို႔႔ ျပစ္ထည့္ လိုက္လ်င္ ဖားမွာ ေရအပူေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ခုန္ထြက္မည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေရေအးထည့္ထားေသာ ဒယ္အိုးအား တျဖည္းျဖည္းခ်င္း မီးအပူေပး၍ ေရေအးမ်ား ေႏြလာလ်င္ ဖားကလည္း ေျပာင္း လည္းလာေသာ ေရအပူခ်ိန္အတိုင္း မိမိကိုယ္အပူခ်ိန္ကို ေျပာင္းလည္း ျပစ္ပါသည္။
ထို႔ေနာက္ ေရမွာ တျဖည္းျဖည္း ပူလာ၍ ဖားက ေရအပူခ်ိန္ကို သတိထားမိေသာအခ်ိန္တြင္ ခုန္ထြက္ႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့၍ အေသခံရပါေတာ့သည္။ Boiling frog အား အက်ယ္သိလိုလ်င္ Wikipedia တြင္ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါသည္။
ဆိုလိုသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ steemit Platform တြင္ ေဆာင္းပါးေရး၍ SP စုေနသူမ်ားကလည္း Steem ႐ုတ္တရက္ ခုန္တက္သြားလ်င္ ေစ်းတက္ကုန္ၿပီဟူ၍ အားႀကိဳးမန္တက္ စာေရးၾကမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း Steem ေစ်းမွာ ၿငိမ္ေနလ်င္ ေစ်းၿငိမ္ေနတာပဲ ၊ ဒီေလာက္ပဲရမွာ ေနာက္မွ ေအးေဆး ေရးမယ္ ၊ စသည္ျဖင့္ အခ်ိန္ဆြဲေနတတ္ပါသည္။
Steem ေစ်းကလည္း ႐ုတ္တရက္ တက္သြားသည္ မဟုတ္ တက္လိုက္က်လိုက္ျဖင့္ နည္းနည္းခ်င္း တက္သြားလ်က္ရွိရာ Steem ေစ်း $10 ခန္႔ေရာက္လာလ်င္လည္း စာေရးရန္ ေႏွာင့္ေနးေနအံုးမည္သာျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ MSC members မ်ားအေနျဖင့္ boiling frog effect မဝင္ေစရန္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ထိုသို႔ မျဖစ္ေစရန္ ႀကိဳးစားလ်က္ရွိပါသည္။
စာေရးျခင္းဆိုရာ၌ မိမိ စိတ္ဝင္စားေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေရးသားလ်င္ ပို၍ လက္သြက္ သလို ေရအားလည္း ေကာင္းပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ယခု ေဖၚျပမည္ျဖစ္ေသာ စာစုေလးမွာ ကၽြန္ေတာ့ အား steemit Platform ေပၚတြင္ Henry Aung ဟု အျခားသူမ်ား သိေစခဲ့ေသာ စာစုေလး ျဖစ္ပါသည္။
ဤ " ေသမင္းထံမွ အျပန္ " စာစုေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ေရးသားၿပီး ကၽြန္ေတာ္၏ သူငယ္ခ်င္း 
RETURN FROM THE LORD OF DEATH ( Original Story by Henry Aung )
သက္ရွိလူသားမ်ား ျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူတိုင္း လူတိုင္းတြင္ မိမိပိုင္ဆိုင္ေသာ အသက္ တခုစီရွိၾကပါသည္။ ခ်မ္းသာသူ ျဖစ္ေစ ၊ ဆင္းရဲသူ ျဖစ္ေစ ၊ လွ ပေခ်ာေမာသူ ျဖစ္ေစ ၊ ႐ုပ္ဆိုးသူျဖစ္ေစ မည္သူမွ် အသက္အပိုပါမလာၾကပါ။ မိမိရွင္သန္ရာ အသက္သာတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္ ျခင္းလည္း ရွိမည္ ျဖစ္သလို ဝမ္းနည္း ေၾကကြဲ ျဖစ္ရေသာအခ်ိန္လည္းရွိပါလိမ့္မည္။
အေရးႀကီးဆံုးမွာ မိမိ ရွင္သန္ေနထိုင္ရေသာ အသက္တာတြင္ မိမိကိုယ္ကို ေကာင္း ျခင္း ႏွင့္ ဆိုး ျခင္း ႏွစ္ခုၾကားတြင္ အဘယ္ကဲ့သို႔ ထိန္းေက်ာင္း၍ ရွင္သန္ၾကမည္ ဆိုသည္ပင္ျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ ပထမဦးဆံုး စမ္းသပ္သံုးစြဲ ေသာမူးယစ္ေဆးဝါးမွာ ေဆးေျခာက္ျဖစ္၍ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ အလယ္တန္း သို႔ ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းမွ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းမ်ား ျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္၍ ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္လာၿပီးေနာက္ ပထမဦးဆံုး စမ္းသပ္ေသာ မူးယစ္ေဆးျဖစ္ပါသည္။
ယခု အခ်ိန္တြင္ေတာ့ အခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ေဆးေျခာက္အား အကန္႔အသတ္ျဖစ္ ေဆးဝါးအျဖစ္ သံုးစြဲခြင့္ ျပဳေနၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ဤကာ စကားခ်ပ္။ ကၽြန္ေတာ္အဓိကေျပာခ်င္သည္မွာ အေပါင္းအသင္းမ်ား သာ မက လူမႈအဖြဲ႕အစည္း တခုလံုး အပါအဝင္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တုန္းက ျမစ္ႀကီးနားတြင္ ယခုကဲ့သို႔ WY ေဆးျပားမ်ား ၊ ဘိန္းျဖဴ မ်ားကို ေဆးထိုးအပ္အတြင္းထည့္ ၍ ေရာင္းၾကေသာ အဆင့္မဟုတ္ေသးပါ။
မူယစ္ေဆးအား ခက္ခက္ခဲခဲ ဝယ္ယူခဲ့ၾကရပါသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ လူမႈအဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ အာဏာပိုင္မ်ားက ထိုအခ်ိန္ကတည္းက မူးယစ္ေဆးမ်ားအား ၾကပ္ၾကပ္မတ္မတ္ ကိုင္တြယ္ လိုက္လ်င္ ယေန႔ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကံဳေတြ႕ေနရေသာ စည္းလြတ္ဝါးလြတ္ မူးယစ္ေဆး ေရာင္းဝယ္သံုးစြဲေနၾကျခင္းမွ ကာကြယ္လိုက္ႏိုင္မည္ျဖစ္ပါသည္။
ဆက္ပါအံုးမည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေဆးေျခာက္ သံုးစြဲတတ္ၿပီးေနာက္ စြဲလမ္း ေသာ အဆင့္သို႔ မေရာက္ခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္ ေျခာက္လအတြင္း အျခားေသာ ဘာဘီၾကဴရိတ္၊ အမ္ဖီတာမင္၊ ဒိုင္ယာဇီပင္ ၊ ေမာ္ဖင္း အစရွိေသာ မူးယစ္ေဆးမ်ားကို စမ္းသပ္အသံုးျပဳခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။
ဆိုလိုသည္မွာ မူယစ္ေဆးဆိုသည္မွာ တခု အသံုးျပဳတတ္လ်င္ ေနာက္တခု သံုးစြဲရန္ ဝန္မေလးေတာ့ပါ။ ထိုအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့အေနျဖင့္ စမ္းသပ္သံုးစြဲျခင္း အဆင့္သာရွိေသး၍ စြဲလမ္းသြားေသာ အဆင့္သို႔ မေရာက္ေသးေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္း အမ်ားစုကေတာ့ မူးယစ္ေဆးသားေကာင္မ်ား ျဖစ္ေနၾကၿပီ ျဖစ္ပါသည္။
ေနာက္တခု ကၽြန္ေတာ့ အတြက္ မူးယစ္ေဆးသံုးရသည္မွာ ေခါင္းခ်ာလပတ္လည္ ေအာင္ မူးေနသည္သာျဖစ္၍ သူတို႔ ေျပာေသာ ခံစားမႈ ဖီလင္မ်ား မရရွိ၍ မူယစ္ေဆး အားစမ္းသပ္ရံုသာ စမ္းသပ္ခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့ အတြက္ေတာ့ ေခါင္ရည္ ခ်ိဳျမျမ ေသာက္ရသည္ကို ပို၍ အရသာေတြ႕ခဲ့ပါသည္။
ထိုအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ လူငယ္လည္းျဖစ္ ေဝဖန္စဥ္းစားႏိုင္ေသာ ေၾကာင္းက်ိဳး ညာဏ္မ်ားလည္း နည္းေသး၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေနျဖင့္ ေသမင္းႏွင့္ ကစားေနခဲ့ၾကသည္ကို သတိမျပဳမိခဲ့ၾကပါ။ တရက္တြင္ ကၽြန္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္မွ ဧရာဝတီ ျမစ္ကမ္းေဘးတြင္ရွိေသာ အိမ္တအိမ္သို႔ ေခၚသြားပါသည္။
ထိုအိမ္မွာ ဘိန္းေရာင္းေသာ အိမ္ျဖစ္၍ အခန္းငယ္ေလးမ်ားဖြဲ႕ထားကာ ဘိန္းစားမ်ား သီးသန္႔ ဘိန္းရႉၾကေသာေနရာျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေန႔တြင္ ဘိန္းစားမ်ားျဖင့္ အခန္းျပည့္ ေနၿပီ ျဖစ္၍ မိမိတို႔လည္း ကမ္းနားေဘးရွိ ျခံဳေတာ အတြင္းသို႔ ထြက္လာခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုေန႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေတြးထင္ထားသည္မွာ ေဆးေျခာက္ သို႔ မဟုတ္ အျခားေသာ မူးယစ္ေဆး တမ်ိဳးမ်ိဳး သံုးၾကလိမ့္မည္ဟုထင္ထားခဲ့ပါသည္။
သို႔ေသာ္ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္မွ ေဆးထိုးအပ္ႏွင့္ ပင္နယ္ဆလင္ ပုလင္းျဖင့္ ထည့္ထားေသာ ဘိန္းျဖဴ မႈန္႔ကို ထုတ္ျပေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ လန္႔သြားပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ မူးယစ္ေဆး သံုးသူမ်ားအဖို႔ ဘိန္းျဖဴသည္ ေနာက္ဆံုး အဆင့္ ျဖစ္ပါသည္။
ဘိန္းျဖဴ သံုးစြဲျခင္း ျဖင့္ ေသဆံုး ျခင္း ႏွင့္ အဖမ္းခံ ရျခင္း တခုခု ေရြးခ်ယ္ရေသာ အဆင့္သို႔ ေရာက္ရွိေနၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့ အေနျဖင့္ ဘိန္းျဖဴသံုးစြဲရန္ စိတ္မပါပဲ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ျငင္းဆို၍ တေယာက္တည္း အိမ္ျပန္လာခဲ့ပါသည္။
ညေနေရာက္ေသာ္ သတင္းဆိုးက ျပန္႔ႏွံ႕လာပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္စလံုး ဘိန္းျဖဴ အဆိပ္သင့္၍ ကမ္းေဘး ျခံဳေတာထဲတြင္ ေသေနၾကသည္ ဟူေသာ သတင္း ျဖစ္ပါသည္။ တရက္တည္း သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ ဆံုးရွံူးရေသာ ထိုေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္မေမ့ႏိုင္သလို အလြန္လည္း ေၾကာက္သြားပါသည္။
ထို႔ ေနာက္ လူလားေျမာက္လာၾကၿပီ ျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမ ေလးေယာက္၏ ေရွ႕ေရး ႏွင့္ ပညာေရးတို႔ကို ၾကည့္လ်က္ ကၽြန္ေတာ့ မိဘမ်ားက ေဆြမ်ိဳး မရွိေသာရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ ေျပာင္းရန္ စီစဥ္ၾကပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရန္ကုန္ေျပာင္းလာၾကေသာ အေၾကာင္းမ်ားတြင္ တေျဖးေျဖး လူမႈ အဖြဲ႕ အစည္းအား ၿခိမ္းေျခာက္လာေနေသာ ထိုမူးယစ္ေဆး သည္လည္း တခုအပါအဝင္ျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ ရန္ကုန္ ေရာက္ၿပီးေနာက္ ျမစ္ႀကီးနားသို႔ တေခါက္မွ ျပန္မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္သိ ေသာ ကၽြန္ေတာ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း မ်ားကလည္း အခ်ိဳ႕ကမူးယစ္ေဆးသံုးရင္း တိမ္းပါးသြားၾကသလို အခ်ိဳ႕ကလည္း HIV, AIDS ျဖစ္၍ ဆံုးပါးသြားၾကပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့ အေနျဖင့္ အလြန္ကံေကာင္း၍ သာထိုအေျခအေနမ်ိဳးမွ လြတ္ေျမာက္ခဲ့ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ေဆြမ်ိဳးမ်ားက ကၽြန္ေတာ့အားေတြ႕တိုင္း ကၽြန္ေတာ့အေနျဖင့္ ျမစ္ႀကီးနားတြင္ရွိမေနသည္မွာ အလြန္ကံေကာင္း ေၾကာင္းႏွင့္ အကယ္၍ ကၽြန္ေတာ္ ရွိေနလ်င္လည္း မုခ် မူးယစ္ေဆး၏ သားေကာင္းျဖစ္မည့္ အေၾကာင္း မၾကာခဏ ေျပာျပၾကပါသည္။
ထို႔အျပင္ ယေန႔ အခ်ိန္တြင္ မူးယစ္ေဆးဝါးမ်ား အား လမ္းေဘးမုန္႔ ဝယ္စားသကဲ့သို႔ ဝယ္ယူရႏိုင္ေၾကာင္းႏွင့္ ရင္ေလးဖြယ္ေကာင္းေသာ အနာဂါတ္ လူငယ္တို႔ ဘဝမ်ားအေၾကာင္းကိုလည္း မၾကာခဏ ညည္းျပၾကပါသည္။
ဆိုခဲ့သည့္ အတိုင္း ထိုအခ်ိန္တုန္းက အေျခအေနမ်ားအား ယခုအခါ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ လိုက္လ်င္ အိမ္မက္ဆိုးမွ ႏိုးထလာရသူပမာ ျဖစ္၍ ဘယ္အခ်ိန္ေတြးေတြး ကၽြန္ေတာ့ အေနျဖင့္ ေသမင္းေရွ႕ေမွာက္မွ လွည့္ျပန္ခဲ့ရသူ အျဖစ္ ခံစားေနရဆဲ ျဖစ္ပါသည္။
ၿပီးပါၿပီ။
ျမန္မာလူငယ္မ်ား steemit တြင္ေအာင္ျမင္ၾကပါေစ....
Photo Credit : Original source
Author : Henry Aung ( Kachin )
MSC : 001