สวัสดีเพื่อนชาว Steemit & Busy ที่น่ารักทุกๆท่านนะคะ เรื่องการเจ็บไข้ได้ป่วยนี่มันห้ามกันไม่ได้จริงๆเลยนะคะ เมื่อวันเสาร์ที่แล้ว พ่อรินได้รับบาดเจ็บตรงบริเวณข้อเท้า
พอดีวันนั้นพ่อเข้าสวนก็เหมือนทุกๆวันแหละค่ะ แต่บังเอิญพ่อเดินไปเจอต้นไผ่ที่พ่อปลูกไว้มันโค่น แล้วรากโผล่ออกมาสองสามต้น พ่อเลยขุดและตัดส่วนที่หักออก พอตัดเสร็จมันมีส่วนเกินที่เหลืออยู่ตรงโคนต้นเป็นไม้ผิว จังหวะที่พ่อหันหลัง และลากต้นที่ขุดออกแล้วไปลงหลุม
ระหว่างนั้นพ่อเดินถอยหลังและไม่ทันระวัง ไม้ผิวที่ติดโคนต้นไผ่อีกต้นหนึ่งเลยบาดเข้าที่ข้อเท้า บริเวณเอ็นร้อยหวายพอดี พ่อเล่าว่า เจ็บมากเหมือนโดนตัวอะไรกัดเลย รีบก้มไปดูไม้ผิวบาดนี่เอง เลือดกระจายเลย!!! (รินนี่น้ำตาไหลเลยค่ะ สงสารพ่อมาก ถ้าเจ็บแทนได้ก็ขอเจ็บแทน T^T)
พ่อบอกว่าพ่อเห็นเจ้าเศษไม่ผิวนั้นแล้ว กะว่าจะตัดทิ้งเดี๋ยวจะโดนบาดซะก่อน แต่ด้วยความเผลอเรอ รีบร้อนเพราะมันจะมืดแล้วเลยลืมตัดทิ้ง จนเจอกับอุบัติเหตุดังกล่าวค่ะ และอีกอย่างทุกวัน ก่อนที่พ่อจะเข้าสวนพ่อจะแต่งตัวรัดกุมมาก อุปกรณ์เซฟตี้ครบ
แต่วันนั้นไม่รู้อะไรใส่ขาสั้น รองเท้าแตะ พ่อบอกว่านอกจากดวงแล้ว มันเป็นความประมาทของพ่อด้วย การประมาทเพียงครั้งเดียว อาจจะทำให้เราเจอกับอันตรายที่ไม่คาดฝัน
อุบัติเหตุรอบนี้ทำให้พ่อจำไปจนแก่จนเฒ่าเลย และปลอบเราว่าแผลแค่นี้ไกลหัวใจลูกเอ้ย พ่อได้กล่าวไว้ ดีนะคะที่พ่อไม่เป็นอะไรมาก ถือว่าฟาดเคราะห์นะคะพ่อ
ตอนนี้ผ่านมาอาทิตย์กว่าแล้วค่ะ แผลเริ่มหาย อาการเจ็บปวดดีขึ้นมาก ตามประสาค่ะ บ่นคิดถึงสวนทุกวัน บอกว่าเหงาบ้าง สวนจะรก หญ้าจะขึ้นบ้าง ห่วงว่าจะมีตัวอะไรมากัดแทะผักที่ปลูกไว้บ้าง ทั้งที่รินกับแม่คอยแวะเวียนไปดูตลอด นี่แหละค่ะชีวิตชาวนาชาวสวน
วนมาเรื่องรูปภาพกันบ้างดีกว่านะคะ คนป่วยอยากทานอาหารอร่อยค่ะ แม่ ริน และเด็กๆเลยพาพ่อไปทานข้าวที่ร้าน "บ้านเรา" ที่นี่เป็นร้านอาหารเปิดใหม่ใจกลางบ้านนอก 555
อาหารอร่อย บรรยากาศดีค่ะ เลยเลือกที่จะมาที่นี่กัน วันนี้จัดไปกับเมนูอาหารทะเล ที่ขึ้นชื่อของที่นี่ค่ะ (มีร้านอาหารทะเลร้านเดียวเพราะเราอยู่ไกลทะเลมาก 555 ) กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา พูดคุยกัน หัวเราะ สนุกสนาน ดูบรรยากาศฝนตกพร่ำๆก็ได้อรรถรสไปอีกแบบนะคะ พ่อบอกว่ากับข้าวอร่อย ทำให้หายเจ็บเป็นปลิดทิ้งเลย ^^
ปล. จงอย่าใช้ชีวิตบนความประมาทนะคะ
ขอขอบคุณทุกการสนับสนุนจากผู้ใหญ่ใจดีทุกๆท่าน ขอบคุณทุกการติดตาม และทุกกำลังใจที่น่ารักเสมอมานะคะ
ไอริน
