กาลครั้งหนึ่งเมื่อวานนี้

สวัสดีเพื่อนๆชาว Steemit & Busy ที่น่ารักทุกๆท่านนะคะ วันนี้ต้องขอเรียนให้ทราบกันก่อนนะคะว่าเรื่องราวต่อไปนี้ อาจจะเป็นเรื่องราวที่ไม่ค่อยสู้ดีนักเพราะทุกคนมีทั้งประสบการณ์ที่ดีและแสนเลว เหมือนดั่งเหรียญที่มีสองด้าน

แต่วันนี้อยากนำประสบการณ์ที่ไม่ดีในครั้งนั้นมาแชร์ให้ได้อ่านซึ่งเราอาจจะได้ซึ่งกำลังใจที่ดีกลับมาและไม่ได้ต้องการที่จะประนามใครเพราะเราไม่ได้เอ่ยชื่อหรือลงรูปของชายผู้นั้นแต่อย่างใด หากมีข้อผิดพลาดประการใดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ และขอน้อมรับทุกคำติชมค่ะ

เมื่อวานพอได้มีเวลาค้นหาอะไรเก่าๆขึ้นมาดู ทั้งรูปถาพ ทั้งข้อความ และสมุดโน้ต ทุกอย่างล้วนแต่เป็นความทรงจำ มีทั้งขื่นข่มและหอมหวาน แต่ก็นั่นแหละค่ะ เป็นเพียงความทรงจำเท่านั้น

แต่มาสะดุดกับอะไรบางอย่างที่เป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจสุดๆ คือสิ่งนี้ไม่น่าเกิดขึ้นกับเราเลย แต่ถ้าคิดในแง่บวก ถ้ามันไม่เกิดขึ้นกับเรา เราจะไม่มีทางแข็งแกร่งได้เหมือนทุกวันนี้ แต่ก็ขอภาวนาว่า ให้เกิดขึ้นแต่กับเราคนเดียวบนโลกใบนี้ (แต่มันคงเป็นไปไม่ได้) เพราะเรารู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดในครั้งนั้นยังจำได้ดีว่าเป็นยังไง มันร้าวไปหมด เจ็บจนลึกสุดขั้วหัวใจเลยล่ะค่ะ (มันผ่านมานานมากแล้วเมื่อเทียบกับเมื่อวานนี้ที่มาอ่านเจอโน้ตทำให้ความรู้สึกตอนนี้เจ็บเท่ามดกัดค่ะ) ลองอ่านโน้ตนี้ดูนะคะ

เป็นเพียงโพสสั้นๆที่เขียนทั้งน้ำตาของผู้หญิงท้องคนหนึ่งเขียนไว้เมื่อ วันที่ 5/7/2559 ตอนนั้นตั้งท้องลูกคนที่สองได้สองเดือน หลังจากที่ทะเลาะกันแรงเป็นครั้งที่ร้อยละมั้ง

คนเป็นพ่อพูดขึ้นมาว่า "รอรับโบนัสสิ้นปีจากที่ทำงาน มึงเอาเงินก้อนนี้พากันกลับไปอยู่บ้านนอกซะไหนๆคนโตก็อยู่ที่นั่นอยู่แล้ว เพราะถ้าขืนพวกมึงยังอยู่ที่นี่ก็เป็นภาระของกูเปล่าๆ กูไม่อยากรับภาระแล้ว!!!!!!!" คือ??? (ความรู้สึกตอนนั้น อึ้ง จุก จนพูดอะไรไม่ออก) นี่หรือคือคำพูดของคนเป็นพ่อ??? และเราตั้งท้องลูกของเขาอยู่นะ คนที่สองแล้วด้วย???

เป็นคำพูดที่เราไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากปากเขา เราทะเลาะกันเรื่องเงินเดือนของเราสองคนไม่พอใช้ ไม่พอให้เขาซื้อเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาดื่ม ไม่พอให้เขาเอาไปเล่นพนันบอล อาจเป็นเพราะวันนั้นเราทะเลาะกันด้วยเรื่องของเขาล้วนๆทำให้ไปแทงใจดำของเขา เขาเลยโมโหและพูดคำพวกนั้นออกมา

จากโน้ตสั้นๆนั้นเป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งกับเหตุการณ์ที่ไม่ดีที่เกิดขึ้นเพราะหลังจากนั้นมันมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำๆอีกในหลายๆครั้ง ถามว่าทำไมเราถึงอดทนให้มันเกิดขึ้นอีกหล่ะ คำตอบคือ "ลูก" และเราหวังว่าวันหนึ่งเขาคงปรับปรุงเปลี่ยนแปลง ให้ดีได้เพื่อลูก แต่ขอโทษค่ะ เราคิดผิด!! เหตุการณ์ยิ่งเลวร้ายลงทุกวัน(ขออนุญาติไม่เล่านะคะว่าเลวร้ายอย่างไรเพราะนั่นเป็นแค่ความทรงจำเท่านั้นและมีบางคนที่เจอยิ่งกว่าเราเขาก็ผ่านมันมาได้)

ทั้งที่รู้ว่าเขาเป็นคนแบบไหน เราก็ฝืนทุกอย่าง ถ้าเราหยุดตั้งแต่แรกเริ่ม เหตุการณ์เหล่านี้ก็คงไม่เกิดขึ้น และอาจจะเป็นดวงชะตาของเราด้วย

แต่ในสิ่งที่เลวร้ายกลับมีเรื่องดีๆเกิดขึ้น นั่นก็คือเราได้ลูกที่น่ารักทั้งสองคนเป็นดั่งแก้วตาดวงใจ ต้องขอบคุณในความโชคร้ายและเหตุการณ์ร้ายๆเหล่านั้น

แต่พอมาถึงวันนี้เราลองย้อนนึกกลับไป เหตุผลอะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้เราทะเลาะกันในทุกๆครั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นด้วยนิสัย หรือการที่เขาขี้เมา ติดการพนัน หรือทำร้ายร่างกายเรา แต่นั่นจะไปโทษเขาฝ่ายเดียวไม่ได้ต้องโทษที่เราด้วยเพราะเป็นสิ่งที่เราเลือกเอง

ไม่ว่าจะเป็นด้วยเหตุผลใดก็ไม่เท่าเหตุผลที่ว่า เราฝืนยืนอยู่ในที่ที่ไม่ใช่ที่ของเรา เราหลงทางไปในทางที่เราไม่ควรเดิน แต่ไม่ได้แสดงว่ามันจะสายเกินไปสำหรับการเริ่มต้นใหม่เพราะตอนนี้เราได้หยุดที่จะฝืนเดินต่อไป เราได้หาทางออกจากทางที่เราหลงไป จนทำให้เราได้เริ่มต้นเส้นทางชีวิตใหม่ บอกได้เลยว่าเป็นสิ่งที่ดีกับเราและลูกๆมาก บอกได้เลยว่าวันนี้ แฮปปี้สุดๆ ค่ะ ^^

ขอขอบคุณทุกการสนับสนุนจากผู้ใหญ่ใจดีทุกๆท่าน ขอบคุณทุกการติดตาม และขอบคุณทุกกำลังใจที่น่ารักเสมอมานะคะ
ไอริน