Eyes are the window to the soul. Do you agree with me?
หากนัยน์ตาเป็นหน้าต่างของหัวใจดั่งที่ใครเขาว่ากัน
หน้าต่างบานนี้ก็เผยความรู้สึกเศร้าหมองออกมาอย่างแจ่มชัด
“มนุษย์” แม้จะมีเหตุเศร้าใจหรือทุกข์ใจอย่างไร
พวกเราก็ยังมีครอบครัวและเพื่อนมนุษย์
ซึ่งสามารถพูดคุยปรับทุกข์ให้บรรเทาความเศร้าได้
ทว่า "สัตว์เลี้ยง" ซึ่งถูกนำมาเลี้ยง เพื่อเป็นเพื่อนของมนุษย์เล่า
ยามที่เศร้าจะมีใครเข้าใจความรู้สึก
พวกมันถูกพรากมาจากครอบครัวและเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์
เข้ามาเป็นสมาชิกในสังคมมนุษย์
แม้ว่าการเป็นสมาชิกที่รักยิ่งในครอบครัวมนุษย์
จะได้รับการดูแลอย่างดีด้วยความรักและเมตตา
แต่ด้วยข้อจำกัดในการสื่อภาษา
สัตว์เลี้ยงจึงไม่อาจถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิด
ให้เจ้าของเข้าใจได้อย่างสมบูรณ์
รวมถึงพวกมันก็ไม่อาจเข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์เช่นกัน
เจ้าหมาชรานัยน์ตาโศกตัวนี้เป็นสัตว์เลี้ยงเพียงตัวเดียวในบ้าน
ที่ครองตำแหน่งลูกชายตัวเล็กของครอบครัวมานานปี
ด้วยลูกชายหญิงของครอบครัวเติบใหญ่และแยกเรือนออกไปหมดแล้ว
เจ้าหมาจึงกลายเป็นลูกชายเล็กตัวเดียว
ที่ถูกโอบอุ้มด้วยความรักของพ่อแม่ต่างเผ่าพันธุ์
ชีวิตของเจ้าหมาชราแลน่าจะราบรื่นและมีความสุข
หากแต่ชะตาไม่ปรารถนาให้เป็นเช่นนั้น
จึงมีเหตุให้ครอบครัวนี้ต้องย้ายที่อยู่ชั่วคราว
โดยที่ไม่สามารถพาเจ้าหมาไปด้วยได้
หมาชราไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อผู้เป็นที่รักทั้งสองหายไปจากชีวิต
ปล่อยมันให้อยู่ลำพังกับคนแปลกหน้า
ในบ้านหลังใหญ่หลังเดิมที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
จากหมาที่เคยร่าเริงและมีความสุข
กลับกลายเป็นหมาเศร้าสร้อยและอมทุกข์
มันไม่รู้และไม่อาจเข้าใจว่าเพราะเหตุใดจึงถูกทอดทิ้ง
มันไม่มีเพื่อนที่จะพูดคุยผ่อนอารมณ์
ไม่มีหนทางที่จะระบายความโทมนัสอึดอัดใจ
มีแต่เพียงหน้าต่างเล็กๆสองบาน
ที่เป็นช่องสะท้อน “ความระทมทุกข์” ในใจ
เจ้าหมาน้อยเอ๋ย..
แม้เราจะเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่อยู่ร่วมชายคา
แต่ก็อดเศร้าใจไปกับความทุกข์สาหัสของเจ้าไม่ได้
บันทึกเมื่อครั้งเราพบกัน
๒๒ สิงหาคม ๒๕๕๕
ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ ^^