Ağaçlar, çiçekler, bitkiler, taş, toprak, su, hava, rüzgâr her şey yerli yerinde ya insanın ruhu? İnsan ne kadar yorulabilir.. Ruhun dinginliği, kendini tepeden aşağıya bırakan bir şahine benzer. Uyumak ister, bir ırmağın veya bir kadının kucağında. O sımsıcak kucakta. Ve anne karnında durduğu şekilde durur insan. Ayaklarını toplar, dizlerini göğsüne yaklaştırır, ellerini dizlerinin arasına alır. Beklemeye koyulur. Neyi bekler insan.. İnsan yaradılışın ilk haline neden bu kadar çok benzer. Şefkat, merhamet, aşk, acı, ıstırap; rüzgar, su, hava, güneş, toprak.. Neden bu kadar birbirlerine benzerler. Var olmak adına insan dışarıya çıkar, etrafı izler, rüya görür ve kâbus görür. Kendini tanıma yolunda insan, insan doğurur içinde. Belki bir belki on belki bir millet doğurur. Sadece var olmak adına ve var olmak adına işlenen hiçbir vaka günah değildir. Var olmak adına, varlığımı göstermek için yolda yürürken birisine omuz atıyorsam bu iyi bir şey. O kişi beni fark ediyor. Ben olduğumun farkına varıyorum. Belki dönüp kavga eder, belki de küfür. Olsun, yine hoşuma gider. Var olduğumu hatırlatıyor ya bana… Belki de o da sevinir, onun da var olmaya ihtiyacı vardır. Öyle yapınca onu kendine getiriyorum. Bu iyi bir şey. Belki de dalmıştır, ileride bir kaza geçirecek, onu böylece önceden uyarmış bulunuyorum. Var olmak adına icra edilen hiçbir vaka günah değildir. Karısı boşanmıştı, parası bitmişti. Evde tek başına oturuyordu. Var olmak adına çatıya çıktı, bağırdı. Ve atladı.
