Jest takie okno czasem jak obłok albo błysk światła mgnienie chwili… Przez to okno można spojrzeć do Bożego ogrodu poczuć zapach rajskich kwiatów Tam twarz twoja pełna blasku czysta serce ogniste pełne

Gdzieś przede mną majaczy się koniec drogi Jeszcze nie wiem co jest za zakrętem ale wiem że będziesz tam ty Na tej drodze już cię nie spotkam trudno znaleźć się idąc przez gęsty las Gdzieś tam… na końcu

fot. Pixabay.com Lekarz jest od tego, aby zdiagnozować chorobę, nazwać ją, ostrzec do czego prowadzi i zaproponować odpowiednie leczenie. Jeżeli lekarz będzie kierował się fałszywie pojętym szacunkiem

Byle więcej i przyjemniej byle spokój i byle jak pod każdym sztandarem najgłupszej idei… Byle raj na ziemi już teraz w każdym błocie choćby w łajnie byle Dekalogu nie było W radosnym śpiewie niosący światło

Cóż może lipiec ze skwarem i wiatrem gorącym gdy ty jesteś obok Cóż może słońce przy tobie wydaje się kostką lodu ogień przestaje parzyć Przy tobie radość nie zna zachodu a serce pragnie jedynie spełniać

Jesteś jedynym kwiatem w moim ogrodzie najpiękniejszym światem kobietą o czarującej urodzie Jesteś zachwytem dnia każdego w spojrzeniu masz wiosnę w uśmiechu lato włosy falują barwną jesienią i serce oddane

Wyglądam oknem wypatruję ciebie wzrokiem stęsknionym sercem wyschniętym suszą oczekiwania Pewnego dnia pojawisz się jak deszcz nasycisz serce zachwycisz oczy dusza moja zakwitnie poezją wszystkich ogrodów

Nudny jest świat zupełnie brzydki w swojej naturze szarości dnia bo źle patrzę… W twoich oczach cały świat błyszczy niebo przegląda się jak w lustrze słońce karmi się twoim blaskiem i ja… Jak przez rajski

Susza… moja droga okropna susza między nami nic na nie rusza Obojętność zupełna jak wyschnięta ziemia jeśli deszcz nie spadnie przepadniemy… Niech zdarzy się burza zagrzmią pioruny niech głośno będzie

Wyrywam się z pancerza nieczułości braku wszelkich uczuć i ognia miłości Zamknięty szczelnie rycerz bez życia skorupa bez duszy dzień po dniu bez bicia serca Więzień pustki jak wąż w pyle nicości odbijam

Byłaś tam o świcie tuż po tym jak śmierć odeszła wróciło życie Spojrzałaś w Jego oczy Mistrza nie poznałaś przed sobą mgłę miałaś przecież ciągle płakałaś Imię twoje wypowiedział z oczu spadła zasłona

W ideałach młodości pędziliśmy jak pociąg nie do zatrzymania pewni celu i słuszności Zabrakło nam żaru i pary zardzewiały nasze koła w diabły poszły ideały Jak w piosence obrośliśmy w tłuszcz dopadł nas

Witam wszystkich użytkowników. Nazywam się Feliks Grywaldzki, piszę jedynie w języku polskim. Spod klawiatury wypuszczam zwykle wiersze, głównie o miłości, czasem religijne, bo wiara (jestem katolikiem)