လမ္းမ တိုင္းေပၚ ေလ်ွာက္သြားခ်င္တယ္ နာရီေတြကို ရပ္တန့္ထားပီး ကိုယ့္ကို တန္ျပန္လာမယ့္ ဒဏ္ရာတစ္ခုကို ေမ်ာ္လင့္ရင္း အထီးက်န္မႈ ကိုေၾကာက္ေနတယ္။ ပစၥဳပန္ နဲ႕ အနာဂတ္ၾကားက စည္းေလး တစ္ေၾကာင္းက သိပ့္မကြာဟ သလို ကိုယ့္ကို

နိုးတဝက္နဲ႕ အိပ္ပ်က္ည ရွည္လ်ားလြန္းသည့္အလား မနိွပ္စက္ပါ နဲ႕ေတာ့လား အသင္ကံၾကမၼာ ေဝေဝ ဝါးဝါး နဲ႕ ငါ့ရဲ႕နားထဲ ေခၚသံလိုလို ၾကားေပမယ့္ မေသခ်ာ မေရရာဘူး တိတ္တိတ္ေလး နားေထာင္ေနမိတယ္ တေစၧ တစ္ေကာင္ရဲ႕ ေခၚသံ လိုလို

မတတ္သာလို့ စြန့္ခြာ ခဲ႕ ရတဲ႕ ငါ မွာလည္း မာန အေျခခံ တစ္ခ်ိဳ႕ ေတာ့ ရိွပါတယ္ အရံႈးေပးထားတယ္ လို့ မေသခ်ာ ေပမဲ႕ အတၲ တစ္ခ်ိဳ႕ လဲ ရိွတယ္ တစ္ေယာက္ထဲ ေပၚ ယစ္မႈး ေနတတ္ တဲ႕ နွလံုးသားလည္း ရိွခဲ႕တယ္ ကိုယ္ တိုင္ေတာင္

ည ညဆိုသည့္အတိုင္း တိတ္ဆိတ္လြန္းေသာ္လည္း ပကတိ ျငိမ္သက္ေနျခင္းေတာ့ မဟုတ္. . . .. .. ျမိဳ႕ျပ ရဲ႕ ေျခာက္ျခားစရာ ည အျပင္မွာေရာ ဘယ္သို့တိုင္ ဆူညံေနပါဘိ တိတ္ဆိတ္ေနပါဘိ အို ငါ့ကိုယ္ ငါျပန္ ေျခာက္လွန့္ေနျခင္းပါလား