Karanlığa uzanan bir el görüyorum, gri ve siyah.
Kalabalığın gölgesi eziyor düşlerimi.
Dikkatlice bakıyorum, el dirsek ve omuz.. kendimi görüyorum.
Gölgeler çalıyor gülüşlerimi.
Aynaya sorsam, elbet
"Hayır!"
Der.
Hayır, seni tanımıyorum.
Zaman, bir ressam. Ben tuval. Her an değişmekteyim. Evrilmekte, farklılaşmaktayım. Yıldızlı gökyüzüm hiçliğe esir olmakta an be an.
Zaman benim.
Tuval benim.
Yıldız ben,
Karanlık benim.
Kalabalığın gölgesine haykırıyorum.
Durup bana yöneliyor.
Ben!
Diyor.
Ben senim!
Meğer ne çok benmişim, her ben benliğime engel. Her ben aşılması gereken bir duvar.
Durup düşününce karanlığı,
Durup düş iniyor karanlıktan.
Durup düşüyorum karanlığa,
Düşmelerim durana dek.