အရြယ္ေတြရလာေတာ့
ငယ္ငယ္တုန္းက ကုိယ့္ကုိ ထိရင္
ဆတ္ဆတ္ထိမခံတဲ့ မာနေတြကုိ
လွလွပပေလး ေခါက္သိမ္းတတ္လာၿပီး
တုန္႔ျပန္ခ်င္တဲ့စိတ္ထက္ ခြင့္လႊတ္ေပးဖုိ႔ကုိပဲ
ၾကဳိးစားတတ္လာတယ္
အရြယ္ေတြရလာေတာ့
ငယ္စဥ္အခါက ကုိယ္မွကုိယ္ပဲ
ဦးစားေပးအေလးထားခံခ်င္စိတ္ေတြကုိ
ေျဖေလ်ာ့လာတတ္ၿပီး
ကုိယ့္အတြက္ဆုိတာထက္ အမ်ားအတြက္ကုိပဲ
ေတြးေတာ လုပ္ေဆာင္တတ္လာတယ္
အရြယ္ေတြရလာေတာ့
ငါ အတၱ ၊ ငါ့မာန ၊ ငါ့အက်ဳိး ၊
ငါ့ ဂုဏ္သိကၡာေတြဆုိတာထက္
ျဖစ္သင့္တာေတြအတြက္
"ငါ ”ဆုိတာႀကီးကုိ မုန္းတီးစြာ
ခြာခ်တတ္လာတယ္
အရြယ္ေတြရလာေတာ့
အရင္က အေပါင္းအသင္းအမ်ားႀကီးထားမွ
ေပ်ာ္ရႊင္ရတာထက္ မိတ္ေဆြအနည္းငယ္နဲ႔ပဲ
ဘဝကုိ ေလးနက္စြာ ျဖတ္သန္းခ်င္လာတတ္တယ္
အရြယ္ေတြရလာေတာ့
ၿငိတြယ္ၿပီးျဖစ္တဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြကုိ
႐ူးမုိက္စြာ ခ်ည္ေႏွာင္ထားဖုိ႔ထက္
ေမတၱာနဲ႔ ပဲ သူေရာ ကုိယ္ပါ
ေအးခ်မ္းေအာင္ စိတ္ကုိေနရာခ်တတ္လာတယ္
အရြယ္ေတြရလာေတာ့
ေအာင္ျမင္မႈေတြ ေထြးပုိက္ထားဖုိ႔ထက္
တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္ေအးခ်မ္းတဲ့
ဘဝရဲ႕ အႏွစ္သာရေတြကုိပဲ
မက္ေမာခုံမင္လာတတ္တယ္
အသက္အရြယ္ဆုိတာ
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေတြးအေခၚ
အသိအျမင္ ခံယူခ်က္ေတြကုိ
မ်ားစြာေျပာင္းလဲေပးႏူိင္တဲ့
ေလာကဓံတစ္ခုလုိ႔ ေျပာရင္ မလြန္ဘူးထင္ပါတယ္
