Wyjazd w góry bez wyjścia w góry to dla mnie coś niezrozumiałego. Nie licząc krótkiego wypadu do Zwardonia parę tygodni temu, to nie łaziłem po górach ze 2lata. Na początku czułem się więc mocno niepewnie. Przez kilka miesięcy miałem problemy z wejściem na 3. piętro, a tutaj górki są jakby nieco wyższe. Nie byłem pewien czy dam radę, ostrzegłem o tym mojego kompana. Wcale nie byłem też pewien czy ubrałem się adekwatnie do warunków.
Rano joga i wyjście około 11. Ostre było całkowicie spowite we mgle i po wyjściu z chaty marznąłem. Moim towarzyszem był Krzysztof, osoba mocno zanurzona w nurcie medytacyjnym. Umówiliśmy się na wyprawę w milczeniu, co wydało mi się jakimś bardzo ciekawym doświadczeniem. Po drodze zamieniliśmy może ze 2 zdania, głównie na temat technicznych detali. Często jakość milczenia w towarzysztwie jest dla mnie nawet ważniejsza niż jakość rozmowy. Jest coś wyzwalającego w porzuceniu konwenasu nastawionego na wieczną konwersację.
Już pierwsze podejście pod górę solidnie mnie rozgrzało, pokaszlałem, poprychałem, ale układ oddechowy pozwolił mi wchodzić dalej bez przerw. Początek trasy wyglądał tak.
Dopiero nieco później pojawiło się światełko w tunelu.
A wyżej było już tylko lepiej, aż w pewnym momencie weszliśmy ponad poziom zawieszonej mgły. Niczym w jakiś magiczny sposób, na szlaku nagle pojawili się inni turyści, tak jakby coś przyciągnęło ich w stronę słońca. Już wkrótce mogliśmy w milczeniu podziwiać doliny zalane mgłą niczym mlekiem. Górskie szczyty przebijały się gnieniegdzie, jak wyspy na morzu. Coś pięknego, w moment przypomniałem sobie, za co kocham górskie wędrówki. Kontakt z przyrodą, widoki, walka ze swoim ciałem i zderzenie z głową.
W słonecznych promieniach było też znacznie cieplej, także moja druga obawa również rozpłynęła się niczym mgła.
Prześlimy prawie 20 kilometrów, ale ostatnie kilka szedłem już z padniętym telefonem, także jestem parę tysięcy kroków do tyłu z krokomierzem. Po zejściu do zamglonej doliny czułem się jak po powrocie z innego świata.
Na całej trasie zrobiliśmy tylko dwie przerwy na przekąski, także mieliśmy dobry czas i wróciliśmy jeszcze przed zmrokiem.
Punktualnie o godzinie 17 odpaliłem na zcentralizowanym portalu do udostępniania wideo relację na żywo z Hive Festu, jednym z pierwszych występów był wykład 
Moje teza inwestycyjna jest następująca. Promocyjna cena pozwalająca na zakup 20% taniej daje przewagę nad użytkownikami, którzy zdecydują się na wejście później. Podaż ograniczona do 10000 sztuk powinna stworzyć też dynamikę niedoboru, a floor price najbardziej pospolitych punków powinno już na początku ukształtować się na poziomie około 20-25 HIVE. Obecnie jest to 26 HIVE. Część z wylosowanych przeze mnie punków jest też nieco rzadsza, a więc nawet w wypadku niższej wartości floor price rzadkie punki powinny zrównoważyć zainwestowane środki.
Pod wieczór uznałem jednak, że nie chcę być aż takim nerdem i oddałem się aktywnościom towarzyskim. Hive Fest nadrobię po powrocie.
Wczoraj też mieliśmy okazję skorzystać wieczorem z sauny zlokalizowanej przed chatą, tuż obok jest balia z lodowatą wodą. Udało mi się w znaczący sposób poprawić tolerancję na zimną wodę. Zgodnie ze wskazaniami Wima Hofa przestałem odruchowo dyszeć po wejściu do wody, udało mi się opanować oddech i wytrzymać nawet 15sekund. Chwila cierpienia, ból w stopach, tysiące igiełek przeszywających całe ciało, a po wyjściu niesamowita euforia. Na pewno będę eksplorował w tym sezonie zimowym. Mój układ odpornościowy na pewno mi podziękuje.
A Hive teraz również na szlakach.
To był dobry dzień.
This report was published via Actifit app (Android | iOS). Check out the original version here on actifit.io
